Na de sollicitatieprocedure die in Rollenspel ontspoort, is Headhunters de ideale volgende: ook hier is het selecteren van mensen het beroep en loopt het gruwelijk uit de hand. Nesbø schrijft het als een strakke, gemene klucht die net zo snel gaat als Lemaitre.
Een kantoor met collega's die elkaar in de gaten houden en een hoofdpersoon die je niet helemaal kunt peilen: The Coworker sluit goed aan op de bedrijfssfeer van Rollenspel. Freida McFadden schrijft korter en eenvoudiger, met wendingen in elk hoofdstuk.
Rollenspel maakt van een gewone man iemand die de regels buigt om te winnen. Mickey Haller doet dat beroepshalve, als advocaat die vanuit zijn auto werkt; Connelly maakt er een spannend rechtbankverhaal van met dezelfde morele grijstinten.
Rollenspel en Angst voor de nacht hebben allebei een kort tijdsbestek en een dreiging die met het uur dichterbij komt. Jeffery Deaver laat een ontsnapte man jacht maken op de vrouw die tegen hem getuigde, recht-toe-recht-aan en zonder Lemaitres ironie.
De stenen aap draait net als Rollenspel om een groep mensen in een hachelijke situatie en één man die het spel bepaalt. Deaver kiest een smokkelaar en Chinese migranten in New York, met Lincoln Rhyme als forensisch brein.
Wat doe je als een gewone avond ineens een gijzeling wordt? Rollenspel stelt die vraag in een kantoortoren, Rudy Soetewey in Inbraak in de woonkamer van een welgesteld stel. Korter en benauwender, met een vergelijkbare test van moed.
In Rollenspel moet een man op leeftijd laten zien dat hij nog meetelt, en Harry Hole zit er in Bloedmaan ook doorheen als hij in Los Angeles om hulp wordt gevraagd. Nesbø combineert vaart en grauwe humor, net als Lemaitre.
Gedeeld: moreel grijze hoofdpersoon, snel tempo en spanning
Thomas Enger vertelt Het boek van de galg net als Rollenspel vanuit meerdere hoofdpersonen, zodat je steeds een ander stuk van de waarheid ziet. Het begint met een aanslag in een woonkamer en een zwijgend meisje, grimmiger dan Lemaitre.
Gedeeld: meerdere vertellers, psychologisch en spanning
Harlan Coben houdt net als Lemaitre in Rollenspel van een plot dat steeds een laag dieper gaat. In Wild volgt hij een man die als verwilderd kind in het bos werd gevonden, met korte hoofdstukken en een gevoel voor humor dat Lemaitre-lezers zal bevallen.
Gedeeld: meerdere vertellers, snel tempo en spanning
Wie in Rollenspel de morele vraag waardeerde of het doel de middelen heiligt, krijgt in Gone Baby Gone een van de scherpste versies daarvan. Dennis Lehane laat twee privédetectives in Boston naar een verdwenen meisje zoeken.
Rollenspel laat zien hoe ver een man gaat om recht te krijgen, en Duivelspiek doet dat met een wreker in Kaapstad. Deon Meyer verdeelt het verhaal over meerdere personages, met Bennie Griessel als rechercheur die zelf flink worstelt.
Gedeeld: meerdere vertellers, moreel grijze hoofdpersoon en spanning
Ook Teresa Mendoza moet, net als de hoofdpersoon van Rollenspel, ineens beslissen wie ze wil zijn als alle zekerheden wegvallen. Pérez-Reverte maakt er een brede roman over de drugshandel van, minder snel en meer een levensverhaal.
Gedeeld: moreel grijze hoofdpersoon, psychologisch en spanning