Het meisje in De hemel kan wachten schrijft over ziek zijn en sterfelijkheid met een eerlijke, grappige stem. Josje van Sjoerd Kuyper leert van de dieren wat leven en dood betekenen. Even ontroerend, maar met meer natuur en minder ziekenhuis.
Vanuit een ziekenhuisbed kijkt Samsons vertelster naar de wereld; Aline Sax zet een jongen met pijn vanbinnen op een dak. Twee korte, literaire kinderboeken over wat er in je omgaat als het leven ineens zwaar wordt.
De schrijfster van het schrift in De hemel kan wachten is eigenwijs en grappig, en dat is Mot bij Sanne Rooseboom ook: een meisje in zwarte kleren dat van haar rommelige stad houdt. Lichter van onderwerp, met net zo veel karakter.
In de briefjes voor in haar schrift zegt de hoofdpersoon precies wat ze van mama, papa en de dokter vindt. Hans bij Martha Heesen houdt juist veel voor zich, met een flinke leugen hier en daar. Allebei over eerlijk zijn tegen je ouders.
Samson laat een ziek meisje haar eigen regels stellen voor wie haar schrift leest. Bij Martha Heesen is Adam nors en eigenwijs, en precies daarom interessant. Twee kinderboeken over lastige, eigenzinnige kinderen die je toch in je hart sluit.
Opa en oma krijgen in het schrift van Samsons hoofdpersoon een eigen briefje. Bij Erna Sassen staat een opa centraal die vergeetachtig wordt, en een kleinzoon die dol op hem is. Warm, grappig en met een brok in je keel.
De dokter moet met zijn poten van het schrift afblijven, schrijft Samsons hoofdpersoon. Die mix van zorg en lef zit ook in het kinderboek van Özcan Akyol, waarin een feestdag in het teken staat van een zieke broer. Kort en eerlijk.
Wie om de briefjes aan mama, opa en oma in het schrift moest grinniken, vindt bij Do van Ranst dezelfde zachte spot, nu met twee bejaarde mannen in de hoofdrol. Een warm boek over vriendschap op een plek waar je niet zelf voor kiest.
Grote vragen over leven en hemel komen voorbij in Samsons schrijfschrift, al houdt ze het luchtig. Bij Sjoerd Kuyper stelt Robin zijn logerende opa alle vragen over God die hij kan bedenken. Eenvoudig, warm en vol nieuwsgierigheid.
Een meisje dat vanuit één plek de wereld bekijkt en daar haar eigen regels stelt: zo begint De hemel kan wachten. Erna Sassen geeft haar hoofdpersoon ook zo'n eigen uitkijkpost, maar dan buiten in de natuur. Koppig en ontroerend.
Samson liet zijn hoofdpersoon alles zelf opschrijven, in de ik-vorm en zonder omwegen. Dat doet Do van Ranst ook in het eerste deel over Samuel, een jongen met een gezin vol eigenaardigheden. Grappig en ontroerend tegelijk.
Opa zorgt in het verhaal van Samson voor een lichtpunt, en bij Annelies Verbeke is een logeerpartij bij opa het begin van alles. Een stil, vreemd en mooi kinderboek van een schrijfster voor volwassenen, met hetzelfde oog voor wat kinderen echt denken.