Wessel is dol op zijn opa, ook nu die vergeetachtig wordt en rare dingen doet. Net als bij Mon en zijn kleinzoon Wolf gaat het om de band tussen een kind en iemand die heel oud is, verteld met warmte en een lach.
Piet en Riet zijn buren die graag vrienden willen worden maar het niet durven. Dat aarzelende begin lijkt op hoe Mon en zijn nieuwe buurman Gies naar elkaar toe groeien, met dezelfde knusse humor.
Mon en Gies trekken in Morgenster steeds samen op, en bij Rindert Kromhout zijn twee vrienden net zo onafscheidelijk. Een knusse verhalenbundel over vriendschap, geschikt voor iets jongere lezers.
In Mon en Gies draait het om oude mensen die er nog helemaal bij horen. Ted van Lieshout raakt datzelfde thema in een kort kerstverhaal waarin een oud dier achterblijft terwijl de rest feestviert.
Wolf en Bes zorgen op hun manier voor de bewoners van het rusthuis, en bij Sjoerd Kuyper ontfermt een meisje zich over een klein dier dat het zonder hulp niet redt. Rustig, warm en knus.
Lamelos neemt een gek idee heel serieus: een vader die zijn boze zoon nooit meer loslaat. Die mengeling van absurde humor en tederheid vind je ook in de rolstoelraces van Wolf en Bes in het rusthuis.
Stoffel zit vol gedachten en zorgen die niemand ziet. Martha Heesen schrijft langzaam en gevoelig, zoals Van Ranst de eenzaamheid van Gies laat voelen, die zijn naar Canada vertrokken zus zo mist.
Mon en Gies neemt de tijd voor kleine gevoelens, en Erna Sassen doet dat ook met een jongen die niet uit zijn boom wil komen. Een rustig opgebouwd verhaal over verdriet dat je eerst niet ziet.
Het uitbroeden van een ganzenei dat niemand wilde, brengt Klaar en haar vader dichter bij elkaar. Kalm en knus, over zorg en geduld, voor wie de zachte kant van Mon en Gies het mooiste vond.
Ook van Do van Ranst: Samuel wacht op de terugkeer van zijn vriendin Mei Ying, terwijl iedereen om hem heen het druk heeft. Andere setting, dezelfde warme humor en dezelfde aandacht voor wie zich een beetje alleen voelt.
Gies is eenzaam sinds zijn zus naar Canada vertrok, en Aline Sax schrijft over iemand die elke avond bij eenzame mensen naar binnen kijkt. Een stil, gevoelig verhaal dat past bij de sfeer van Morgenster.
Wie de rust in Mon en Gies mooi vond, kan terug naar deze klassieker over een boerenjongen, zijn hond en zijn geitje. Ouderwets gezellig en zonder haast verteld.