De genadestoel graaft in een familiedrama van vijftien jaar terug, en Carl Mørck van Afdeling Q leeft van zulke oude dossiers. Adler-Olsen schrijft met dezelfde mix van gruwel en droge humor als Craven, en zijn ongelijke speurduo doet sterk denken aan Poe en Tilly.
Ook in Het verbrande meisje haalt een misdaad van lang geleden de rechercheur in, net als het uitgemoorde gezin uit het verleden in De genadestoel. Tom Thorne is een melancholischer figuur dan Poe, en Billingham schrijft net zo vaardig over Londen als Craven over Cumbria.
De genadestoel opent met een vastgeketend slachtoffer, en Kim Stone staat in Vergeten verleden voor een al even schokkende plaats delict. Marsons schrijft in hetzelfde korte, snelle ritme als Craven, met een rechercheur die minder humor heeft dan Poe maar net zo onverzettelijk is.
In De genadestoel ligt een uitgemoord gezin aan de basis van alles, en Hypnose opent met precies zo'n zaak in een Zweedse voorstad. Joona Linna is zwijgzamer dan Poe, maar het psychologische graafwerk en de duistere toon liggen dicht bij elkaar.
Een lichaam vol getatoeëerde code die zelfs Tilly niet kraakt: wie dat raadsel in De genadestoel het mooiste vond, moet Deaver lezen. Lincoln Rhyme jaagt in Dodendans op een huurmoordenaar met een opvallende tatoeage, en elk spoor wordt minutieus ontleed.
Wie in De genadestoel vooral smulde van het uitpluizen van een code, vindt in Lincoln Rhyme een speurder die net zo bezeten is van details. De stenen aap speelt tussen migranten en smokkelaars in New York, ernstiger van toon, met een onderzoek dat steeds nieuwe lagen krijgt.
Peter James laat net als Craven een vondst uit het verleden de huidige zaak openbreken. In Brighton werkt Roy Grace met een team dat even herkenbaar en menselijk is als dat rond Poe, met korte hoofdstukken die je snel door het boek helpen.
Gedeeld: korte hoofdstukken, politieonderzoek en spanning
In De genadestoel vragen Poe en Tilly zich af wat een tienermeisje ooit tot zo'n daad dreef, en Charlotte Link stelt dat soort vragen in haar boeken steeds opnieuw. Zondaar speelt in Scarborough, trager en psychologischer dan Craven, met een speurster die zichzelf ook niet altijd vertrouwt.
Begraven geheimen uit het verleden die met geweld bovenkomen: dat verbindt De genadestoel met Dolende zielen. Kim Stone werkt in de Black Country, een streek die Marsons net zo grauw en echt neerzet als Craven zijn Cumbria.
De genadestoel draait om wat een familie van binnenuit kan vernietigen, en Gerritsen raakt in Zustermoord aan hetzelfde thema. Maura Isles krijgt hier een zaak die haar eigen afkomst raakt, met minder humor dan bij Poe maar met veel spanning.
Na de zware kost van De genadestoel is De Midasmoorden een lichtere maar even vlotte Vlaamse zaak. Pieter Aspe laat zijn commissaris Van In door Brugge speuren met de humor en eigenzinnigheid die je ook in Washington Poe waardeert.
Gedeeld: politieonderzoek, snel tempo en toegankelijk
De genadestoel laat Poe en Tilly met een vaste kring collega's puzzelen, en ook de Women's Murder Club draait om zo'n hechte groep. Patterson is sneller en luchtiger dan Craven, met hoofdstukken van een paar bladzijden.
Gedeeld: korte hoofdstukken, politieonderzoek en snel tempo