Waarom deze past
In De curator moeten Poe en Tilly een verband vinden dat niemand anders ziet, en Kim Stone staat in Verborgen waarheid voor een sterfgeval dat iedereen al heeft afgedaan. Marsons speelt zich af rond een school in de Black Country, met dezelfde korte hoofdstukken en een rechercheur die niet loslaat.
Gedeeld: politieonderzoek en spanning
Waarom deze past
De curator laat zien hoe een oude zaak opnieuw kan opspelen, en Laatste belofte doet dat ook, met een slachtoffer dat Kim Stone nog kent van eerder. Marsons is feller en eenzamer dan Craven: waar Poe altijd Tilly naast zich heeft, staat Stone er vaak alleen voor.
Gedeeld: politieonderzoek, snel tempo en spanning
Waarom deze past
De curator begint met lichaamsdelen die als een boodschap worden achtergelaten, en Chris Carter bouwt Het meesterwerk op dezelfde gruwelijke enscenering. Robert Hunter werkt in Los Angeles en mist Tilly's humor, dus het is grimmiger, maar net zo strak opgebouwd.
Gedeeld: politieonderzoek en spanning
Waarom deze past
Wie in De curator genoot van een team dat samen een raadsel ontrafelt, vindt dat terug in de Women's Murder Club. Patterson schrijft nog sneller dan Craven, met hoofdstukken van een paar pagina's, en ook hier blijkt een reeks sterfgevallen meer samenhang te hebben dan iemand dacht.
Gedeeld: korte hoofdstukken, politieonderzoek en snel tempo
Waarom deze past
Tilly Bradshaw leest data zoals Kay Scarpetta lichamen leest, en wie dat aspect van De curator het sterkst vond, zit bij Cornwell goed. Doodsoorzaak is somberder en forensischer, met een hoofdpersoon die net als Poe weinig op heeft met bevelen van bovenaf.
Gedeeld: politieonderzoek, spanning en toegankelijk
Waarom deze past
Ook Lars Kepler begint graag met een vondst die niet kan kloppen, zoals De curator met verspreide lichaamsdelen die iemand bewust neerlegt. Joona Linna is een koppige speurder die zich weinig van zijn chefs aantrekt, net als Poe, en Stockholm voelt net zo kil als een Cumbrische winter.
Gedeeld: politieonderzoek en spanning
Waarom deze past
MacBride en Craven delen een voorliefde voor galgenhumor midden in heel donkere zaken. Waar De curator Poe en Tilly over de Cumbrische heuvels stuurt, laat MacBride Logan McRae door een regenachtig Aberdeen jagen, met minstens zo veel bloed en nog meer cynisme.
Gedeeld: politieonderzoek
Waarom deze past
Poe en Tilly vormen een duo waarin elk de zwakke plek van de ander opvangt, en dat geldt ook voor Rizzoli en Isles. De zondares opent met een ijzig beeld en is somberder dan De curator, met meer medische details en minder grappen.
Gedeeld: politieonderzoek, spanning en toegankelijk
Waarom deze past
Wie bij De curator vooral smulde van de momenten waarop Tilly met haar analyses een doorbraak forceert, moet de Lincoln Rhyme-boeken lezen. Dodendans is een race tegen de klok met een speurder die alles uit minuscule sporen haalt.
Gedeeld: politieonderzoek, snel tempo en spanning
Waarom deze past
Na De curator een Vlaamse afwisseling: Pieter Aspe laat zijn commissaris door Brugge zwerven met dezelfde mix van moord en humor die Craven zo leesbaar maakt. Minder gruwel, meer Belgische sfeer en een hoofdpersoon die net als Poe een eigen kijk op gezag heeft.
Gedeeld: politieonderzoek, snel tempo en toegankelijk
Waarom deze past
In De curator klopt het bewijs niet met wat de verdachte vertelt, en ook in Rising Sun is beeldmateriaal minder betrouwbaar dan het lijkt. Crichton laat twee rechercheurs zich vastbijten in een Japans bedrijf in Los Angeles, technischer van toon en net zo vlot.
Gedeeld: politieonderzoek, snel tempo en toegankelijk
Waarom deze past
Harry Hole is net als Washington Poe een rechercheur die eigenwijs zijn eigen spoor volgt, ook als zijn bazen dat liever niet zien. De kakkerlak brengt hem naar Azië en is rauwer dan De curator, met dezelfde vaart en een paar flinke wendingen.
Gedeeld: politieonderzoek en spanning
Redactie Leesradar Bijgewerkt op
