Lucas Corso en William van Baskerville zijn allebei speurders tussen boeken, en in beide romans is een verboden handschrift de sleutel. Eco is zwaarder en middeleeuws, Pérez-Reverte sneller en moderner, maar de liefde voor bibliotheken delen ze.
Corso is een huurling die voor geld zijn geweten opzij zet, en Tom Ripley gaat daarin nog veel verder. Highsmith volgt net als Pérez-Reverte een man die zich door Europa beweegt tussen rijke mensen en schone schijn.
De club Dumas speelt met literatuur en verleiding, en Rebecca is precies het soort roman waar Corso jacht op zou maken. Du Maurier bouwt de spanning net zo traag en sfeervol op, met een afwezige vrouw die het hele verhaal beheerst.
Maarten 't Hart deelt met Pérez-Reverte een verteller die zijn eruditie niet onder stoelen of banken steekt. Waar Corso door archieven zoekt, graaft Alexander in zijn eigen herinneringen naar een oude moord, in een even literaire whodunit.
Corso beweegt zich tussen bezeten verzamelaars, Mario Conde tussen kunstenaars en toneelmensen in Havana. Padura schrijft net zo literair en traag als Pérez-Reverte, met een speurder die zich door een wereld van schijn moet werken.
Net als Corso jaagt de studente in Tokio op een zeldzaam stuk uit het verleden en komt ze daarbij in een gevaarlijke kring terecht. Hayder is veel grimmiger, maar de obsessie met één verloren document is dezelfde.
Pérez-Reverte speelt in De club Dumas met musketiers en historie; Tomas Ross maakt van Mata Hari een spionageroman die net zo makkelijk heen en weer gaat tussen feit en verzinsel. Allebei verhalen voor wie van geschiedenis met een randje houdt.
Theorin bouwt in Sint-Psycho net als Pérez-Reverte langzaam een onbehaaglijke sfeer op rond een man die zich ergens binnenwerkt waar hij niet hoort. Moderner en Zweeds, maar het gevoel dat er iets niet klopt is verwant.
Een Vlaamse literaire thriller voor wie van de Spaanstalige wereld van Pérez-Reverte houdt: Van Laerhoven situeert Alejandro's leugen in een wankelende dictatuur. Literair en spannend, met personages die allemaal iets te verbergen hebben.
Corso doet alles voor een opdrachtgever die betaalt, en Lemaitres werkloze manager gaat net zo ver voor een baan. Vrije val is moderner en zakelijker, maar het morele glijden van een hoofdpersoon is even fascinerend.
Gedeeld: literair, moreel grijze hoofdpersoon en spanning
Tana French schrijft net als Pérez-Reverte een literaire thriller die de tijd neemt voor sfeer en personages. De gelijkenis speelt rond een oud landhuis met een kring bewoners die net zo eigenaardig is als de verzamelaars in De club Dumas.
Lucas Corso is een charmante cynicus, en ook Nick Farkas in Witte raaf drijft vooral op charme en stijl. Dehouck schrijft een Vlaamse psychologische thriller over iemand die zichzelf iets te hoog heeft zitten, net zo literair en langzaam opgebouwd.