Net als Hufter kijkt Sam met verbazing naar wat de mensen om hem heen doen, en dat levert droge grappen op. Waar de chihuahua alleen iets vermoedt tussen Valentien en Timber, krijgt Sam het nieuws meteen op zijn bord: zijn vriendin is zwanger.
Erna Sassen schrijft net zo luchtig als Van Ranst, met humor die nooit ver van verdriet af zit. Joshua is woedend op zijn beste vriend Sergio en heeft hem tegelijk hard nodig; die dubbele lading lijkt op de gespannen sfeer die Hufter in zijn nieuwe gezin opvangt.
Audrey verstopt zich achter een zonnebril omdat de wereld haar te veel is, en Kinsella maakt van die angst toch een grappig, toegankelijk verhaal. Het gezin om haar heen is net zo druk en eigenaardig als de nieuwe baasjes van Hufter.
Sallie Mo mag van de dokter drie maanden niet lezen en moet dus om zich heen kijken, zoals Hufter dat doet in zijn nieuwe huis. Sjoerd Kuyper mengt grappen en ontroering in dezelfde lichte toon, met een dertienjarige die scherp ziet wat volwassenen verzwijgen.
Ook Mia houdt een dagboek bij en schrijft daarin openhartig over de schoolkrant, een broertje of zusje op komst en een felroze jurk. Het is deel 5 van een reeks, maar het leest los net zo vlot als de notities van Hufter.
Ruby moet van haar therapeut opschrijven welke jongens ertoe deden, en net als het dagboek van Hufter levert dat een eigenwijze stem op die grappig en kwetsbaar tegelijk is. Meer liefdesverdriet, iets minder geheimzinnigheid.
Een tweede boek van Do van Ranst, deze keer over Maarten, die op zijn dertiende tot ieders verbazing de hoofdrol in de musical Pinokkio krijgt. Geen hondenblik, wel dezelfde vlotte stijl en hetzelfde gevoel voor wat er tussen mensen broeit.
Antsy vertelt met dezelfde brutale humor als de chihuahua over zijn nieuwe vriend, de Zweedse Gunnar, en diens knappe zus Kjersten. Shusterman laat onder de grappen iets ernstigs meelopen, zoals Van Ranst doet met de spanning rond Timber.
John Green zet een wonderkind neer dat net is gedumpt door zijn negentiende Katherine, en de grappen over die obsessie zijn minstens zo droog als het commentaar van Hufter. Iets langer van adem, met meer nadruk op vriendschap dan op een gezin.
Hufter moet wennen aan een nieuw huis en nieuwe mensen, en bij Hans Kuyper overkomt een Rotterdamse tiener in Amsterdam ongeveer hetzelfde. Kort, snel en grappig, met een heldin die van geen wijken weet.
Drie vriendinnen doen altijd alles samen, tot ieder opgaat in eigen zorgen. Jacqueline Wilson laat de onderhuidse spanning tussen mensen voelen zoals Van Ranst dat doet in het gezin van Valentien, toegankelijk en met een glimlach.
In een strandpaviljoen rond kerst en oud en nieuw komen wintergasten en nieuwjaarsduikers langs, en Mirjam Mous haalt daar veel humor uit. Wie bij Hufter vooral lachte om de kijk op gewone mensen, vindt hier een even licht verhaal met wat romantiek.