Mia wil het eindfeest redden en Colin wil een formule voor de liefde: allebei pakken ze een romantisch probleem veel te grondig aan. Green heeft voetnoten en een roadtrip, minder roze, maar net zo grappig over tieners die alles overdenken.
Ellen, Maud en Nadine maken samen alles mee wat bij een schooljaar hoort, van feestjes tot jongens. Een dikke bundel voor wie na het dagboek van Mia nog meer luchtige meidenverhalen wil, iets Britser van toon.
Een vriendje dat niet helemaal doet wat je hoopt, daar worstelt Mia mee, en Ruby heeft hetzelfde met Noel. Lockhart schrijft scherp en snel, met lijstjes en voetnoten, en net zoveel zelfspot over verliefd zijn.
Penny blogt onder een schuilnaam, Mia schrijft stukjes voor de schoolkrant: twee meiden die alles opschrijven wat ze meemaken. Sugg is serieuzer over paniekaanvallen, maar de chaotische familie en de romantiek liggen dicht bij Cabot.
Kinsella laat Audrey en haar drukke gezin net zo grappig botsen als Mia en haar moeder, die een baby verwacht. Audrey heeft een angststoornis, dus er zit meer gewicht onder, maar de toon blijft licht en de familiescenes zijn om te lachen.
Liv vraagt zich af of verliefdheid een houdbaarheidsdatum heeft, de vraag die Mia ook bezighoudt nu Michael geen zin in het feest lijkt te hebben. Slegers schrijft kort en vlot, met een vriendinnengroep die alles samen bespreekt.
Dit dagboek is roze en vol jurken; Geldof laat de andere kant horen, van een veertienjarige jongen die zingt en ineens bekeken wordt. Wie wil weten wat er in het hoofd van een Michael omgaat, vindt hier dezelfde snelle, lichte toon.
Ook bij Lara Jean komt er thuis iets groots aan, de bruiloft van haar vader, terwijl ze met haar vriendje naar het einde van school kijkt. Jenny Han is zachter en knusser dan Cabot, maar het mengsel van familie en romantiek is hetzelfde.
Molly is zestien en heeft nog nooit gezoend, terwijl Mia al een vriendje heeft dat haar soms laat zitten. Albertalli schrijft net zo warm en grappig over twijfel en verliefdheid, met een tweelingzus die alles anders aanpakt.
Gwendolyn vindt dat niemand haar iets uitlegt, precies de frustratie die Mia over de volwassenen om haar heen voelt. Gier gooit er tijdreizen en een geheim genootschap bij, dus meer avontuur, maar met dezelfde snelle grappen.
Mia besluit zelf in actie te komen voor haar feest, en Saar van dertien zet ook alles op alles: zij wil beroemd worden. Middelbeek schrijft eenvoudiger en voor iets jongere lezers, maar met dezelfde vrolijke vaart.
Een meisje dat niet afwacht maar zelf iets onderneemt: Naomi in Amsterdam lijkt daarin op Mia die haar eindfeest wil redden. Kuyper schrijft Nederlands en stoerder van toon, met een romance die er gaandeweg bij komt.