Arminius vertelt hoe drie legioenen in het Teutoburgerwoud verdwenen; Scarrow laat zien hoe zo'n legioen aan de Rijn van binnen werkt, door de ogen van rekruut Cato. Lichter van toon en meer avontuur, maar met dezelfde grens tussen Rome en Germania.
Ook Uhtred groeit op tussen twee volken: Engelsman van geboorte, opgevoed door de Denen die zijn land binnenvallen. Net als Arminius staat hij met een voet in elk kamp, en Cornwell maakt van die verscheurdheid een reeks rauwe veldslagen.
Waar Arminius aan de noordgrens van het rijk speelt, trekt dit boek naar Perzië in 255 na Christus, waar een enorm leger zich opmaakt voor de aanval op Rome. Weer een rijk dat zijn grenzen niet kan houden, verteld met veel militair detail.
Fabbri laat in Arminius zien hoe kwetsbaar Romeinse soldaten ver van huis zijn. Ben Kane vertelt een verwant verhaal vanaf de onderkant van de maatschappij: slaven, gladiatoren en legionairs die door een machtsspel in Rome ver weg worden gestuurd. Ruw, vlot en vol strijd.
Twee vrienden, een senatorszoon en Marcus, groeien samen op buiten Rome en raken op verschillende manieren verstrikt in de macht van de stad. Wie in Arminius vooral de verhouding tussen opvoeding en verraad boeide, leest dit met plezier.
Een bezet volk dat zich verenigt tegen een overmachtige koning: Conscience vertelt over Vlaanderen rond 1300 en de strijd tegen de Fransen, zoals Fabbri over de Germaanse stammen tegen Rome. Ouder van stijl en vaderlandslievender, maar de slag blijft indrukwekkend.
Haarlem in 1572, belegerd en langzaam uitgehongerd door de Spanjaarden. Net als in Arminius draait het om een kleine partij die zich tegen een wereldmacht verzet, maar De Loo kijkt vooral naar de burgers binnen de muren in plaats van naar de veldheren.
Alkibiades legt verantwoording af voor zijn leven als politicus en veldheer in Athene, en net als Arminius wisselt hij van kant als het hem uitkomt. Pfeijffer schrijft geestiger en literairder, maar de vraag wat trouw nog betekent is dezelfde.
Gedeeld: historische setting, moreel grijze hoofdpersoon en gebaseerd op ware gebeurtenissen
De jonge Temujin verliest zijn vader, de khan, en moet stammen verenigen die elkaar niet vertrouwen. Dat is precies wat Arminius met zes Germaanse stammen doet. Iggulden vertelt de opgang van Dzjengis Khan vlot en met veel aandacht voor het leven op de steppe.
Cornwell maakt van Arthur geen sprookjesridder maar een krijgsheer die stammen bijeen moet houden, precies de klus waar Arminius zich aan waagt. Schildmuren, verraad en natte wouden: wie het Teutoburgerwoud spannend vond, zit hier goed.
Het andere einde van het verhaal: waar Arminius de eerste grote nederlaag van Rome in Germania beschrijft, speelt Manfredi in 476, als het West-Romeinse Rijk valt. Een avontuurlijke reddingstocht met een jonge keizer, minder somber dan Fabbri.
Gedeeld: historische setting, oorlog en snel tempo
Arminius leerde het Romeinse leger kennen voordat hij het versloeg; ook de jonge Alexander wordt gevormd door de mannen die hij later overtreft. Manfredi vertelt de jeugd van de veroveraar warm en beeldend, met minder bloed dan Fabbri.
Gedeeld: historische setting, oorlog en snel tempo