Na Zwarte hoek, waar Scarpetta en Marino zich over een naamloos lichaam buigen, is dit een logische stap naar Londen. Billingham laat zijn inspecteur Tom Thorne zonder grote reis maar met hetzelfde geduld een reeks puzzelstukjes ordenen tot er een patroon verschijnt.
Zoals Scarpetta en Marino in Zwarte hoek naar Interpol in Frankrijk moeten, vliegt Harry Hole naar Sydney om mee te kijken bij de moord op een Noorse vrouw. Een rechercheur ver van huis, met een zaak die groter blijkt dan gedacht.
Het internationale speurwerk van Zwarte hoek, maar dan in China. Peter May laat een Amerikaanse patholoog en een Chinese rechercheur moeizaam samenwerken, en die botsing tussen twee manieren van werken maakt het derde deel van zijn reeks extra boeiend.
Wie in Zwarte hoek bleef hangen bij de vreemde tatoeage op het lichaam, houdt van zaken die beginnen bij één onverklaarbaar detail. Angela Marsons doet dat ook, met Kim Stone als inspecteur die nergens voor terugdeinst, in korte en harde hoofdstukken.
Zwarte hoek heeft grauwe havens en een Interpol-dossier; Stuart MacBride ruilt dat in voor het natte Aberdeen. Zijn Logan McRae heeft meer zwarte humor dan Scarpetta, maar het verloop van zo'n zaak volg je met dezelfde koppige aandacht.
Na Zwarte hoek nog een rechercheur die een gewiekste moordenaar maar niet te pakken krijgt. Robert Hunter werkt in Los Angeles en Chris Carter schrijft explicieter dan Cornwell, met een dader die hem steeds uitdaagt via moderne techniek.
Voor wie na Zwarte hoek dichter bij huis wil blijven: in Amsterdam-Noord hangt een dode man aan een lantaarnpaal bij het IJ. Isa Maron laat het onderzoek net als Cornwell beginnen bij een lichaam aan het water, met een team dat stap voor stap de identiteit achterhaalt.
Na het Scarpetta-dossier uit Zwarte hoek: de eerste zaak van Alex Cross, psycholoog en rechercheur in Washington. Patterson schrijft veel kortere hoofdstukken dan Cornwell, en de jacht op één berekenende dader wordt ook hier een persoonlijke obsessie.
Zwarte hoek draait om een lijk waar niemand een naam bij heeft; M.W. Craven begint juist met een moord voor de ogen van een hele trouwzaal. Toch is de aanpak verwant: een speurder die blijft hangen bij kleine dingen die net niet kloppen.
Ook Wallander moet in dit tweede deel de grens over, net als Scarpetta in Zwarte hoek naar Frankrijk. Henning Mankell beschrijft de zoektocht in een land vol wantrouwen en een politieapparaat waar hij niemand kan vertrouwen, somber en geduldig verteld.
Brunetti wordt naar Marghera geroepen voor een zwaar toegetakeld lijk dat niemand lijkt te kennen. Een onbekende dode zonder naam, net als op het vrachtschip in Zwarte hoek, maar Donna Leon vertelt rustiger en met meer oog voor Venetië.
In Verdwijn opent een vrouw die dood leek in het mortuarium van Boston haar ogen, en patholoog Maura Isles staat er vlak naast. Voor wie in Zwarte hoek vooral de autopsiezaal boeiend vond: Gerritsen kent dat terrein als arts van binnenuit.