Margaret ziet in De moordkamer hoe Li valt voor een collega uit Shanghai, en dat jaloerse randje maakt het onderzoek persoonlijk. Anne Holt laat ook een stel samen speuren, een rechercheur en een profiler, en weeft hun privéleven net zo door de zaak heen.
Een vondst die maar niet ophoudt: in Shanghai een graf met achttien vrouwen, bij Isa Maron resten in de tuin van een villa in Amsterdam-Noord. Maron schrijft vlotter en Hollandser, maar de ontzetting over zoveel slachtoffers delen ze.
Waar Margaret Campbell in Shanghai lichamen moet laten spreken die nauwelijks nog te herkennen zijn, doet Kay Scarpetta dat met resten aan twee kanten van de oceaan. Cornwell is technischer, May persoonlijker, maar beide patholoogheldinnen zijn even onverschrokken.
Wie in De moordkamer vooral genoot van Margaret Campbell aan de snijtafel, ziet bij Daniëlle Hermans hoe het Nederlandse forensische instituut werkt. Een team experts moet samen een zaak kraken, met veel oog voor de techniek achter het speurwerk.
Achttien vermoorde vrouwen in Shanghai maken van De moordkamer het zwaarste deel van de Li Yan-reeks. Wie dat aankon, kan door naar de start van Carters Robert Hunter-reeks in Los Angeles, waar de beschrijvingen nog een stap verder gaan.
Van Shanghai naar Aberdeen: MacBride laat Logan McRae in een kille Schotse havenstad doen wat Li Yan in China doet, al is de toon grover en de humor zwarter. De vondsten zijn even gruwelijk.
In De moordkamer moet Li Yan zich bewijzen in een vreemde stad; Logan McRae moet dat in Aberdeen doen onder een chef die nergens om lijkt te geven. MacBride is ruiger dan May, met een rauwe humor die het zware werk lichter maakt.
Horst stelt dezelfde vraag als Li Yan bij het verband met de onopgeloste moord in Beijing: is het dezelfde dader, of iemand die hem nadoet? Het Noorse onderzoek is ingetogener dan het Chinese, maar even spannend.
Een moordenaar die zijn slachtoffers bewerkt alsof ze een boodschap zijn, zoals in Shanghai: Lincoln Rhyme leest die tekens met forensische precisie. Deaver is technischer en minder emotioneel dan May, maar elke ontdekking draait de spanning verder op.
Wie in De moordkamer vooral de forensische kant boeide, vindt in Schijndood een onderzoeksterrein voor lichamen als decor. Angela Marsons zet er Kim Stone neer en schrijft net zo onverschrokken over wat een lichaam kan vertellen.
Net als Li Yan in Shanghai komt Harry Hole in Sydney terecht bij een zaak met een jonge vrouw als slachtoffer, in een stad die niet de zijne is. Hij moet wennen aan collega's met hun eigen gewoonten, zoals Li Yan en Margaret aan het Shanghaise korps.