van Andrea Camilleri
Kenmerkend: toegankelijk, korte hoofdstukken en met humor.
Waarom deze past
Elke week een nieuw dood dier met een briefje erbij: Zeven maandagen met Montalbano is een aftelspel, en De curator ook. Poe en Tilly proberen een dader te begrijpen die hen steeds een stap voor is; grimmiger dan Camilleri, met dezelfde vraag wat de volgende stap wordt.
Gedeeld: korte hoofdstukken, politieonderzoek en toegankelijk
Waarom deze past
Raadselachtige briefjes die Montalbano moet ontcijferen, daar draait Zeven maandagen om. Bij Ed McBain moeten de rechercheurs van het 87e district ook iets in elkaar passen voor ze snappen wat er speelt. Amerikaanser en zakelijker, maar net zo puzzelig.
Gedeeld: politieonderzoek, spanning en toegankelijk
Waarom deze past
Zeven maandagen met Montalbano is een kort, puntig boek, en McBain is een meester in kort. De lege uren bevat drie politieverhalen waarin Carella en zijn collega's even nuchter werken als het team in Vigàta, zonder Siciliaanse uitweidingen.
Gedeeld: politieonderzoek, spanning en toegankelijk
Waarom deze past
Genoot je bij Zeven maandagen van een speurder die een vreemd patroon probeert te doorgronden, maak dan kennis met Max Winter van Felix Thijssen. Een Nederlandse oud-rechercheur die voor zichzelf werkt, met dezelfde droge humor en een eigen kijk op de politie.
Gedeeld: spanning, toegankelijk en wie-heeft-het-gedaan
Waarom deze past
In Zeven maandagen vreest Montalbano dat de schutter het niet bij dieren houdt, en die dreiging stuwt het boek vooruit. Kim Stone kent dat gevoel: Angela Marsons schrijft korte, gespannen hoofdstukken waarin de volgende vondst altijd dichtbij lijkt.
Gedeeld: korte hoofdstukken, politieonderzoek en toegankelijk
Waarom deze past
Montalbano schuift in Zeven maandagen zijn vakantie op omdat hij iets ziet wat anderen afdoen als kattenkwaad. Kim Stone neemt in Verborgen waarheid ook geen genoegen met de makkelijke uitleg. Engelser en harder van toon, maar even vasthoudend.
Gedeeld: korte hoofdstukken, politieonderzoek en toegankelijk
Waarom deze past
Wat Zeven maandagen zo leuk maakt, is een hele gemeenschap die meepraat over één raadsel. Camilla Läckberg laat een Zweeds dorp net zo met zichzelf in de knoop raken, met een speurder die thuis een gezin draaiende moet houden. Somberder, maar herkenbaar.
Gedeeld: politieonderzoek, spanning en toegankelijk
Waarom deze past
Zeven maandagen bouwt een dreiging op die steeds dichterbij komt, en ook in deze De Cock van Peter Römer zoekt iemand hulp omdat hij vreest voor zijn leven. Amsterdam in plaats van Vigàta, met dezelfde vlotte dialogen en korte hoofdstukken.
Gedeeld: politieonderzoek, toegankelijk en wie-heeft-het-gedaan
A.C. Baantjer
Waarom deze past
Dode dieren met briefjes bij Camilleri, twee verklede doden bij Baantjer: in beide boeken laat de dader een vreemd teken achter. De Cock lost het op met geduld en een glaasje cognac, Montalbano met een goede maaltijd.
Gedeeld: korte hoofdstukken, politieonderzoek en toegankelijk
Waarom deze past
Een commissaris die zijn vakantie opschuift omdat hij iets voelt aankomen: zo begint Zeven maandagen. Harry Hole wordt in De kakkerlak juist ver weg gestuurd. Een donkerdere Noorse speurder, met hetzelfde wantrouwen tegenover de officiële lezing.
Gedeeld: politieonderzoek, spanning en toegankelijk
Waarom deze past
Zeven maandagen leest als een kort, strak raadsel, en Michael Crichton schrijft Rising Sun met dezelfde focus. Een moord op een feestje in Los Angeles in plaats van dode dieren in Vigàta, maar ook hier draait het om tekens lezen die anderen over het hoofd zien.
Gedeeld: politieonderzoek, spanning en toegankelijk
Waarom deze past
Zeven maandagen leunt op een vast ritme: elke week een nieuw voorval en een vraag die steeds dringender wordt. James Patterson houdt dat tempo ook vast met zijn piepkleine hoofdstukken; dit is een San Francisco-zaak met Lindsay Boxer, sneller maar minder grappig.
Gedeeld: korte hoofdstukken, politieonderzoek en toegankelijk
Redactie Leesradar Bijgewerkt op
