Wie in Woede de jacht op twee seriemoordenaars tegelijk volgde, vindt in Met huid en haar een dader met een al even eigen handschrift: hij tatoeëert met gif. Jeffery Deaver laat Lincoln Rhyme vooral op sporen en techniek varen, waar Dahl meer op het team leunt.
Een tweede Dahl, nu uit de tijd van het A-team: in Kentucky Killer wordt een Zweed vermoord volgens de methode van een Amerikaanse seriemoordenaar die al jaren dood zou zijn. Na Woede herken je de internationale lijnen, alleen speelt het Atlantische spoor hier de hoofdrol.
Opcop moet in Woede twee daders uit elkaar houden door hun handschrift te lezen. Bij Val McDermid is dat lezen het hele werk van psycholoog Tony Hill, die met Carol Jordan een moordenaar in het noorden van Engeland natrekt; rauwer en dichter op de huid van de dader.
Anne Holt laat in Wat nooit gebeurt bekende Noren vermoorden en daarna op een symbolische manier toetakelen. Profiler Inger Johanne Vik leest de dader zoals het Opcop-team in Woede twee moordenaars uit elkaar probeert te halen: door te kijken naar wat ze willen zeggen.
Jørn Lier Horst opent De onbekende met een moord die precies lijkt op het werk van een man die al jaren vastzit. Woede speelt ook met twee daders die door elkaar lopen; Horst maakt van die verwarring de kern, in de Noorse bossen in plaats van verspreid over Europa.
Woede opent met een dode plastisch chirurg, en Tess Gerritsen draait het om: hier is de dader zelf iemand met medische kennis. Jane Rizzoli moet zich net als de Opcop-leden bewijzen in een team dat haar niet altijd steunt, en Gerritsen gebruikt haar eigen artsenblik volop.
Na de puzzel van twee moordenaars in Woede is het eerste Lincoln Rhyme-boek een strakke, forensische jacht. Rhyme stuurt vanuit zijn bed een jonge agente door New York, en elke aanwijzing van de dader is een raadsel met een klok erop.
Wie de dubbele jacht in Woede volgde, krijgt in Nulpunt ook een dader die zijn moorden als een plan opzet. Een Oslose rechercheur en een blogger werken hier samen, wat een frisse spanning geeft tussen politie en media; korte hoofdstukken, hoog tempo.
Daniëlle Hermans laat in In vredesnaam drie lichamen in Utrechtse kerken vinden, kort na elkaar. Net als in Woede ziet de politie al snel dat er een patroon achter zit, en wordt het een race om de volgende stap van de dader te voorzien.
Mark Billingham geeft Tom Thorne in Erfelijk belast een zaak met een vreemd detail: een stukje röntgenfoto in de hand van een vermoorde vrouw. Net als in Woede volgen de moorden elkaar op volgens een eigen logica, en Thorne moet die ontcijferen.
In Levenloos gaat Tom Thorne undercover tussen de daklozen van Londen na een reeks moorden. Woede heeft een vergelijkbare reeks met een eigen handtekening; Billingham kijkt meer naar de mensen aan de rand van de stad, Dahl meer naar het grote Europese plaatje.
Lisa Gardner zet D.D. Warren in Zonder angst aan het werk met nieuwe slachtoffers die lijken op het werk van een oude seriemoordenaar. Woede speelt ook met twee daders die elkaar lijken te spiegelen; Gardner zet daar een sterk psychologisch spoor naast.