Karin Slaughter laat zien hoe één nacht van geweld een familie decennia later nog bepaalt, en daar draait Vertel me ook om. Ze vertelt vanuit meerdere kanten, gaat dieper in op de zussen en is nog donkerder van toon.
Een gezin in een Bostonse arbeiderswijk wordt uitgemoord, alleen een meisje overleeft. Ook hier gaat het om kinderen die geweld in hun eigen huis meemaakten, verteld vanuit verschillende kanten, met D.D. Warren als nuchtere rechercheur ertussen.
Sharlahs broer doodde acht jaar geleden hun ouders om zichzelf en haar te redden. Dat thema van kinderen die thuis moesten overleven raakt precies aan Vertel me, en Lisa Gardner wisselt net zo vlot van perspectief.
Gedeeld: meerdere vertellers, spanning en psychologisch
Mo Hayder volgt mensen bij wie het gewone leven langzaam scheurt, en laat hun verhalen in elkaar haken. Minder krantenwerk dan bij Nikki Gillette, maar dezelfde duistere psychologie en geweld dat nooit ver weg is.
Esther Verhoef prikt door de buitenkant van een welvarend Nederlands gezin heen. Net als in Vertel me gaat het om wat er achter de voordeur gebeurt, verteld met wisselende stemmen en een spanning die rustig maar gestaag stijgt.
Iris Johansen schrijft over een moeder die een verloren dochter niet kan laten rusten, en dat verdriet drijft het hele verhaal. Wie in Vertel me werd geraakt door de dode vriendin van Nikki, vindt hier dezelfde mengeling van rouw en jacht.
Ook bij Thomas Enger staat een kind centraal dat geweld van dichtbij meemaakte, en hij schuift de stukjes via verschillende personages in elkaar. Noorser en kouder dan Savannah, maar het gaat net zo goed om wat kinderen moeten verduren.
Lisbeth Salander zit vast in een vrouwengevangenis en neemt het op voor een jonge medegevangene. Geweld tegen vrouwen en een duister verleden lopen er net zo door als in Vertel me; wel deel vijf van Millennium, dus lees bij voorkeur eerst de eerdere delen.
Een tweede Lisa Jackson, nu met rechercheur Rick Bentz die na een ongeluk dingen ziet die niet kunnen kloppen. Dezelfde snelle hoofdstukken en wisselende vertellers, maar met meer twijfel aan wat echt is dan in Vertel me.
Cameron Colley werkt bij een Schotse krant en leeft op deadlines, speed en sigaretten. Een journalist als hoofdpersoon, net als Nikki Gillette, maar Iain Banks schrijft literairder en rauwer, met een flinke dosis duisternis.
Charlotte Link geeft haar rechercheur Kate Linville een eenzaam bestaan waarin alleen haar vader echt telt. Ze schrijft met meerdere vertellers en een donkere ondertoon, net als Lisa Jackson, alleen in een Engelse setting en met iets minder vaart.
Kristina Ohlsson opent met een vermoorde vader en een sieraad dat naar zijn dochter verwijst, en vanaf dat moment kijk je naar het gezin. Fredrika Bergman speurt via meerdere verhaallijnen, net zoals Nikki in Savannah een familiedrama uitpluist.