Een detective die aan de bar meer leert dan op het bureau: in Tot ziens, Mr. Marlowe vloeit de whisky rijkelijk, en Mario Conde drinkt in Havana net zo graag. Padura schrijft literair en melancholiek, met een stad die net zo'n hoofdrol speelt als het Los Angeles van Chandler.
In Tot ziens, Mr. Marlowe blijft Marlowe zich afvragen wie hem de waarheid vertelt, en Pepe Carvalho vertrouwt in Barcelona ook niemand op zijn woord. Manuel Vázquez Montalbán geeft de privédetective een Spaanse keuken en een linkse blik, met een verhaal rond een bedreigde voetballer.
Tot ziens, Mr. Marlowe is Chandlers langste en meest beschouwende boek, en Onrust in Oxford is dat voor Dorothy L. Sayers. Weinig geweld, veel gesprekken en een speurtocht die eigenlijk over mensen gaat. Vond je de trage passages bij Chandler het mooist, dan zit je hier goed.
Gedeeld: langzaam opbouwend, literair en psychologisch
Marlowe raakt in Tot ziens, Mr. Marlowe op iemand gesteld zonder goed te weten waarom, en zo werkt ook commissaris Adamsberg: op intuïtie. Fred Vargas laat hem in Parijs een vreemd spoor van krijtcirkels volgen. Poëtischer en eigenzinniger dan Chandler, net zo melancholiek.
Gedeeld: langzaam opbouwend, literair en psychologisch
Werd je in Tot ziens, Mr. Marlowe vooral geraakt door een man die aan lager wal raakt, dan vind je bij Elizabeth George een even mededogend boek. Het volgt kinderen aan de rand van Londen; minder detective en meer roman, net als Chandler op zijn best.
De rijke kringen waarin Marlowe in Tot ziens, Mr. Marlowe terechtkomt, liegen zonder met hun ogen te knipperen. Peter Straub schrijft over een eiland waar een paar families alles bepalen. Groots, literair en traag opgebouwd, met dezelfde vraag wie je kunt geloven.
Tot ziens, Mr. Marlowe gaat over hoe goed je iemand eigenlijk kent, en daar gaat De gelijkenis ook over. Tana French schrijft een psychologische politieroman met de lengte en de diepgang van Chandlers laatste grote boek, alleen met een rechercheur op het Ierse platteland.
Marlowe weigert in Tot ziens, Mr. Marlowe een vriend te laten vallen, ook als iedereen hem schuldig vindt. Lord Peter Wimsey doet hetzelfde voor een schrijfster die terechtstaat. Engels, geestig en beschaafd, met dezelfde trouw van een speurder tegen de rest in.
Na Tot ziens, Mr. Marlowe, met zijn rijke families en hun geheimen, is Dood door foto een Engelse whodunit in een verwante kring: een beroemde zangeres en haar gevolg op een eiland in Nieuw-Zeeland. Ngaio Marsh is klassieker en rustiger, maar net zo scherp over wie wat verzwijgt.
Gedeeld: langzaam opbouwend, spanning en wie-heeft-het-gedaan
Volgde je Marlowe in Tot ziens, Mr. Marlowe vooral om zijn eenzaamheid, dan vind je in Martin Beck een Zweedse collega met hetzelfde gemis. Sjöwall en Wahlöö begonnen hun reeks met dit boek: sober, geduldig en met oog voor het politiewerk zelf.