Elvin Post laat een groepje kleine criminelen in New York om beurten aan het woord, en ieder verpest het voor de ander. Dat kettingeffect ken je uit Blaashoek. Amerikaanser en met meer dialoog, even droogkomisch.
Gedeeld: met humor, meerdere vertellers, snel tempo en korte hoofdstukken
Rond de nooit teruggevonden schilderijen van een kunstroof in Boston draait een stoet sukkels met elk een eigen plannetje. Wisselende gezichtspunten, pech die zich opstapelt en een schrijver die er zichtbaar plezier in heeft, net als Dehouck.
Gedeeld: met humor, meerdere vertellers en snel tempo
Eén etentje, vier ouders en een probleem met hun zonen dat niemand hardop durft te noemen. Koch is net zo vals grappig over nette mensen als Dehouck over zijn dorpsgenoten. Eén verteller in plaats van een heel dorp, en trager.
Gedeeld: met humor, duister, literair en korte hoofdstukken
Ook een Vlaams dorp waar het misgaat, maar zonder de grap als uitlaatklep. Eva keert terug naar Bovenmeer en naar de zomer van 2002 met Pim en Laurens. Veel harder en langzamer dan Dehouck; lees het als je de wreedheid aankon.
Huisarts Marc Schlosser kijkt met weinig mededogen naar zijn patiënten en naar de acteur bij wie hij een zomer logeert. Die kille, spottende blik op mensen past bij Blaashoek. De ontsporing komt hier langzaam, tijdens een vakantie.
Veel personages die elk een stukje zien, en pas samen het geheel vormen: Ross bouwt zijn thriller over de moord op Fortuyn op zoals Dehouck zijn dorp. Wel ernstig van toon en dicht op de politiek van 2002.
Gedeeld: meerdere vertellers, snel tempo en spanning
Vlaamse misdaad met een grijns: in Brugge krijgt Pieter Van In een doodgeslagen zakenman en een bomaanslag op zijn bord. Een gewone politieroman met een speurder, dus minder zwart en minder gek dan Blaashoek, maar net zo vlot leesbaar.
Een dorp, een hechte vriendengroep en twee doden kort na elkaar. Noort is niet uit op de lach, maar laat net als Dehouck zien hoe weinig er nodig is om een keurige gemeenschap te laten kantelen. Verteld door Karen alleen.
Gedeeld: psychologisch, korte hoofdstukken en toegankelijk
Phinus verliest zijn stiefzoon door zinloos geweld en raakt de grip op zichzelf kwijt. Dorrestein kijkt, zoals Dehouck bij slager Bracke, naar wat er met een gewone man gebeurt als de druk te groot wordt. Verdrietig in plaats van komisch.
Eén verkeerde nacht op kantoor en Michael Bellicher is voortvluchtig. Het tempo en het gevoel dat de ene gebeurtenis onvermijdelijk de volgende uitlokt, lijken op Dehoucks dominostenen. De toon is serieuzer en de schaal groter dan een dorp.
Twee stellen in een nieuwbouwwijk, om beurten aan het woord, en een burenvriendschap die volledig ontspoort. Geen satire, maar wel dat ongemakkelijke kijkje achter de voordeur van mensen die heel gewoon willen zijn.
Gedeeld: meerdere vertellers, duister en expliciet geweld
Maassluis in de jaren vijftig, een doodgeschoten agent en een jongen die er met zijn rug naartoe zat. 't Hart beschrijft een benauwde gemeenschap met dezelfde spot als Dehouck, maar neemt er ruim de tijd voor en houdt het bij één verteller.