Een Deen die zich voordoet als filmregisseur, of een schrijver die vastloopt in een filmscenario: Campert en Van der Meer spelen allebei met de verleiding van de film. Campert is melancholischer, met dezelfde ironie over wie er eigenlijk de regie heeft.
Lydia raakt in de ban van de man met de camera; de studente van Münstermann is gefascineerd door een docent die zijn privéleven afschermt. Twee boeken over aantrekkingskracht tot iemand van wie je eigenlijk niets weet.
Gedeeld: emotioneel, psychologisch en toegankelijk
Bruno keert na zeven jaar terug naar het familiehotel van zijn ouders hoog in de bergen. Net als het vergeten kuuroord boven Málaga wordt dat afgelegen hotel bij Van den Boogaard een kleine wereld waar alles uitvergroot wordt.
Bernlef schetst een klein dorp door de ogen van een meisje van veertien met ruziënde ouders. Waar Van der Meer een Spaans dorp in rep en roer brengt met een vreemdeling, laat hij zien hoe benauwd een dorp van binnen kan zijn.
De dorpelingen van Los Baños de Calderón laten zich graag meeslepen door de Deen. Tessa de Loo laat zien wat er gebeurt als een dorp door iets heel anders wordt opgeschud, en schrijft daarover een stuk ernstiger dan Van der Meer.
Gedeeld: emotioneel, psychologisch en toegankelijk
Een gezinsvakantie in de Cariben, en dan herkent Carice haar vroegere vriendin in een paaldanseres. Pruis schrijft net als Van der Meer over Nederlanders in een warm land die onverwacht met een andere versie van zichzelf worden geconfronteerd.
Twee vrienden reizen samen naar Indonesië, en de reis maakt meer los dan gepland. Wolkers is zinnelijker dan Van der Meer, maar ook hier verandert een verblijf in den vreemde de verhoudingen tussen mensen.
Een leraar verliest na een affaire zijn baan, zijn vrouw en zijn minnares. Van den Boogaard schrijft over iemand die zich laat meeslepen tot hij alles kwijt is, een andere kant van de betovering die Lydia in Take 7 overkomt.
Ook hier een haven ver van alles en een hoofdpersoon die meewarig wordt nagekeken: de Cubaanse visser Santiago vangt al weken niets. Korter en soberder dan Take 7, maar met dezelfde aandacht voor trots en hoop.
Een groep buitenlanders zoekt in Parijs en verder naar avontuur, en de lokale sfeer doet de rest. Hemingway schreef het met minder humor dan Van der Meer, maar het verlangen naar iets groots in een vreemd land deelt het met Take 7.
Simon is kapper in de Jordaan, net als zijn vader en grootvader, en zit vast in een leven dat hem weinig zegt. Bakker schrijft zo ingetogen als Van der Meer over iemand die wacht tot er iets of iemand voorbijkomt.
In Take 7 brengt een vreemdeling met een camera alles in beweging. Esther Gerritsen draait het om: hier is het juist een vertrek dat een leven ontregelt. Droger en vreemder van toon, met hetzelfde spel tussen schijn en werkelijkheid.