van Sue Townsend
Kenmerkend: emotioneel, langzaam opbouwend en psychologisch.
Waarom deze past
Net als de vader in Spookkinderen zit Hans Schnier alleen in zijn flat en kan hij een oud verlies niet loslaten. Heinrich Böll maakt er een bittere monoloog van; serieuzer en kerkkritischer dan Townsend, maar even goed over spijt.
Gedeeld: emotioneel, langzaam opbouwend en psychologisch
Waarom deze past
Ook Florent-Claude trekt zich terug uit zijn leven, zoals de man met zijn bullterriër in de nieuwbouwwijk in Spookkinderen. Houellebecq is somberder en scherper, maar ook hij schrijft over een man die vastloopt op wat hij ooit liet gaan.
Gedeeld: emotioneel, langzaam opbouwend en psychologisch
Waarom deze past
Emma Donoghue schrijft over een rouw die niet erkend wordt, omdat de buitenwereld de liefde nooit zag. Dat stille, onzichtbare gemis maakt het een goede keuze na Spookkinderen; rustig opgebouwd en psychologisch precies.
Gedeeld: emotioneel, langzaam opbouwend en psychologisch
Waarom deze past
Spookkinderen draait om één beslissing over een kind die jaren later nog doorwerkt. In het boek van Ian McEwan moet een Londense rechter over het leven van een jongen oordelen, en dat oordeel laat haar niet meer los.
Gedeeld: emotioneel, langzaam opbouwend en psychologisch
Waarom deze past
John Irving begint dit boek met een gezin dat nooit over de dood van twee zonen heen is gekomen, het soort spookkinderen waar ook Townsend over schrijft. Langer en breder van opzet, met een schrijfster als hoofdpersoon in drie levensfasen.
Gedeeld: emotioneel, langzaam opbouwend en psychologisch
Waarom deze past
Wachten op iets dat nooit komt: de vader in Spookkinderen leeft al zeventien jaar met wat er niet is, de kolonel van García Márquez wacht zijn halve leven op post. Kort, sober en met een humor die schuurt, net als bij Townsend.
Gedeeld: emotioneel, langzaam opbouwend en literair
Waarom deze past
Theo Decker draagt het verlies van zijn moeder zijn hele jeugd mee, zoals de vader in Spookkinderen zijn gemis jarenlang meedraagt. Donna Tartt schrijft veel uitgebreider en met meer plot, maar ook hier gaat het om een wond die niet dichtgaat.
Gedeeld: emotioneel, langzaam opbouwend en psychologisch
Waarom deze past
Pearl S. Buck volgt een boerenvrouw die er alleen voor staat met haar kinderen, en kijkt zonder oordeel naar wat een vrouw in haar positie moet beslissen. Eenvoudiger van toon dan Spookkinderen, maar net zo eerlijk over moederschap en schuld.
Gedeeld: emotioneel, langzaam opbouwend en psychologisch
Waarom deze past
Patty Berglund kijkt na een lang huwelijk terug op haar keuzes, zoals Angela Carr in Spookkinderen moet leven met wat ze ooit besliste. Jonathan Franzen schrijft breder en ironischer, over een heel Amerikaans gezin.
Gedeeld: emotioneel, langzaam opbouwend en psychologisch
Waarom deze past
Hilary Mantel volgt drie meisjes van een nonnenschool die in Londen gaan studeren, in een tijd waarin keuzes over lichaam en toekomst zwaar wogen. Een goede volgende stap na Spookkinderen voor wie Engelse romans over vrouwenlevens en hun gevolgen zoekt.
Gedeeld: emotioneel, langzaam opbouwend en psychologisch
Waarom deze past
Arnon Grunberg schrijft over schuld en zorg op een psychiatrische crisisdienst, met de mengeling van ernst en ongemakkelijke humor die ook Townsends serieuzere werk heeft. Scherper en absurder, maar net zo psychologisch.
Gedeeld: emotioneel, langzaam opbouwend en psychologisch
Waarom deze past
Inni Wintrop in Rituelen bekijkt het leven vooral van een afstand, zoals de vader in Spookkinderen zich met zijn boeken van de wereld afsluit. Cees Nooteboom schrijft beschouwender, over drie decennia Amsterdam.
Gedeeld: emotioneel, langzaam opbouwend en psychologisch
Redactie Leesradar Bijgewerkt op
