Simon Ryevaar en Robert Langdon zouden elkaar in Rome zo vinden: twee geleerden die in een gevaarlijke zaak rond de kerk worden getrokken. Dit eerste Langdon-boek heeft dezelfde mix van kerkgeschiedenis, geheime genootschappen en een stad die als speurtocht dient.
Net als Revolutie speelt dit Gabriel Allon-avontuur (deel 12, los te lezen) grotendeels in en rond het Vaticaan. Silva is politieker en minder theologisch dan Windmeijer, maar het Romeinse decor en de geheimen achter de kerkmuren zijn hetzelfde.
Wie in Revolutie meeging met de jacht op een papyrus over Jezus, vindt bij Julia Navarro een even geladen relikwie: de lijkwade van Turijn. Ook hier een genootschap dat eeuwenlang zijn gang gaat, met een Italiaanse politie-eenheid die de draad oppakt.
Cotton Malone is net als Simon Ryevaar een kenner die liever met boeken werkt dan met wapens, tot een oud kerkgeheim hem in gevaar brengt. Dit eerste deel van Steve Berry jaagt op de schat van de tempeliers en heeft hetzelfde hoge tempo als Revolutie.
Ook in De Genesissleutel gebruikt Windmeijer bijbelteksten als sleutel tot een groter raadsel, maar hier zonder Simon Ryevaar en in Zuid-Amerika. Wie de Ryevaar-boeken uit heeft, vindt hier dezelfde vaart en dezelfde vraag hoe oude verhalen ontstonden.
Jeffrey Archer stuurt zijn held, net als Simon in Revolutie, op een vlucht door Europa met een kostbaar oud voorwerp waar meerdere partijen op jagen. Iets ouderwetser en met Koude Oorlog-spionnen, maar even snel.
Waar Simon Ryevaar huurmoordenaars op zijn hielen krijgt, moet ook Jon Smith bij Ludlum vluchten terwijl hij een gevaarlijk geheim ontrafelt. Een virus in plaats van een papyrus, maar hetzelfde tempo en dezelfde onzichtbare tegenstanders.
Wie in Revolutie de huurmoordenaars en het tempo goed vond, kan door met het eerste Will Robie-boek van Baldacci. Geen kerkgeschiedenis, wel een opdracht die anders loopt dan gepland en een man die ontdekt dat hij zelf doelwit is.
Het eerste Ben Koenig-boek van M.W. Craven heeft wat Revolutie ook heeft: een man die opgejaagd wordt door mensen met veel macht en weinig scrupules. Minder bijbel en meer pure actie, met een hoofdpersoon die zich prima redt.
Verloren manuscripten en een kerk die bepaalt wat mensen mogen weten: lang voor Revolutie schreef Umberto Eco er al over. Trager en geleerder, in een middeleeuwse abdij, maar voor wie de theologische puzzels het mooiste deel vond een logische keuze.