Zelfde Schijfwereld, andere hoek: de Nachtwacht van Ankh-Meurbork telt drie man en een nieuwe rekruut die de wet letterlijk neemt. Dan roept een geheim genootschap een draak op. Waar Pyramides religie en traditie op de hak neemt, zijn hier de politie en de macht aan de beurt. Voor veel lezers het beste instappunt.
Gedeeld: met humor, snel tempo, toegankelijk en epische wereld
Teppic heeft tenminste een diploma van het Moordenaarsgilde; Rinzwind zakte voor alles en kent precies één spreuk, die hij niet durft te gebruiken. Pratchett stuurt hem als gids mee met een goedgelovige verzekeringsklerk op vakantie. Hier begon de reeks, nog als pure parodie op zwaard-en-tovenarij: rommeliger dan Pyramides, even dwaas.
Richard Mayhew helpt een gewond meisje op straat en bestaat de volgende dag niet meer voor zijn collega's. Onder Londen ligt een tweede stad, waar metrohaltes letterlijk zijn wat hun naam zegt. Dezelfde Britse droogheid als bij Pratchett, alleen donkerder: de twee huurmoordenaars zijn hier echt eng.
Gedeeld: met humor, epische wereld en toegankelijk
Agent Peter Grant neemt een getuigenverklaring af van iemand die al een eeuw dood blijkt, en wordt prompt leerling-tovenaar bij de Londense politie. Formulieren, ruziënde riviergoden en droge terzijdes: dat mengsel van ambtenarij en magie had zo uit Ankh-Meurbork kunnen komen.
Bilbo Balings houdt van zijn leunstoel en zijn tweede ontbijt, tot dertien dwergen zijn voorraadkast leegeten en hem als inbreker meenemen. De verteller praat er vrolijk doorheen, wat je ook bij Pratchett hebt. Braver en zonder dubbele bodems, maar wel de fantasy waar Pratchett graag mee spot.
Gedeeld: met humor, toegankelijk en epische wereld
Een ork hangt haar zwaard aan de muur en opent een koffiehuis in een stad waar niemand weet wat koffie is. Geen wereld die gered moet worden, alleen een zaak die moet gaan lopen. Minder satire en minder grappen per bladzijde dan Pratchett, maar dezelfde warmte voor gewone mensen in een fantasiewereld.
Bekende sprookjes, maar dan scheef: Sneeuwwitje, het Beest en de geest in de fles krijgen in deze verhalen over monsterjager Geralt een onverwachte draai. Sapkowski steekt net als Pratchett de draak met het genre, met droge dialogen. Wel rauwer, met meer gevechten en minder slapstick.
Boerenjongen Garion trekt met zijn tante en een oude verteller de wereld in achter een gestolen voorwerp aan. Het verhaal zelf is klassiek, de lol zit in het gekibbel van het reisgezelschap, vooral van de dief Silk. Hier wordt het genre niet bespot zoals in Pyramides, wel met een knipoog verteld.
Gedeeld: met humor, toegankelijk en epische wereld
Harry Dresden staat als tovenaar in het telefoonboek van Chicago en kan de huur amper betalen. De politie huurt hem in bij een dubbele moord die met magie is gepleegd. Zijn sarcastische commentaar doet aan Pratchett denken, al is dit een detective met actie en geen satire.
Engeland, begin negentiende eeuw: twee heren brengen de toverkunst terug en krijgen ruzie over hoe het hoort. Het boek staat vol voetnoten met verzonnen bronnen, een grap die Pratchett ook graag maakt. Veel dikker en trager dan Pyramides; de humor is droog en zit in de stijl.
Voor als je het genre graag onderuit gehaald ziet, maar dan zonder de vriendelijkheid. De held is een ijdele schermer, de wijze tovenaar is onuitstaanbaar en de scherpste grappen komen van folteraar Glokta. Zwart en gewelddadig waar Pratchett mild blijft; kies dit alleen als dat je niet afschrikt.