Haymitch is zestien en Harry vijftien: twee jongens die tegen een systeem opboksen dat de waarheid over hen verdraait. Rowling laat in dit deel zien hoe eenzaam dat maakt, wat goed aansluit bij het verhaal van de latere mentor van Katniss.
Na de jubileumspelen van Haymitch is dit een logische volgende stap: een slotdeel waarin vriendschap het enige is dat overeind blijft tegenover een overmacht. Rowling schrijft het met hetzelfde gevoel voor verlies als Collins.
Bij Collins maakt het Capitool tributen tot werktuig; bij Leigh Bardugo heerst de Duisterling over Ravka en wordt een jonge vrouw tegen haar wil tot symbool gemaakt. Dit is het slot van een trilogie, dus lees eerst de eerdere delen.
Haymitch wordt van huis weggerukt; Alina en Mal proberen juist ver van huis te verdwijnen, maar worden toch ingehaald. Leigh Bardugo heeft hetzelfde vlotte tempo als Collins, in een wereld met magie die aan het oude Rusland doet denken.
Ook Juliette is een tiener in handen van een regime dat haar wil inzetten voor eigen doelen. Tahereh Mafi vertelt dat vanuit een opgesloten meisje met een dodelijke aanraking, persoonlijker en romantischer dan het verhaal van Haymitch.
In beide boeken staat een tiener tegenover een machthebber die zich niets van mensenlevens aantrekt: bij Collins het Capitool, bij Victoria Aveyard een jonge koning die Mare uit de weg wil ruimen. Aveyard is romantischer en heeft meer bovennatuurlijke krachten.
Net als de tributen uit District 12 leeft Theodosia onder een macht die haar familie en land alles heeft afgenomen. Laura Sebastian laat haar gehoorzaam lijken terwijl ze in stilte haar verzet voorbereidt, wat goed past naast Collins' blik op onderdrukking.
Philip Pullman schrijft net als Collins voor jongeren zonder iets te verzachten, en laat ze keuzes maken waar volwassenen voor terugdeinzen. Dit is het tweede deel van zijn trilogie; lees eerst Het noorderlicht.
Al vijftig jaar wordt Engeland geplaagd door spoken, en alleen kinderen kunnen ze zien. Jonathan Stroud laat tieners het gevaarlijke werk opknappen dat volwassenen niet kunnen, net zoals het Capitool jongeren voor zijn spelen gebruikt, maar lichter en geestiger.
Haymitch wordt tegen zijn wil een pion in het spel van het Capitool, en Katsa is al jaren het wapen van een koning. Kristin Cashore schrijft over een meisje dat probeert haar eigen kracht weer in handen te krijgen.
Een kostschool vlak bij de Muur, en daarachter een rijk waar magie en de doden nog werken. Garth Nix is griezeliger dan Collins, maar Sabriël moet net als Haymitch op jonge leeftijd een taak dragen die veel te groot voor haar is.
Tien jaar nadat gewone mensen superkrachten kregen, heerst angst en speelt niemand de held. Brandon Sanderson zet een tiener tegenover een almachtige tiran, in een tempo dat goed aansluit bij de jubileumspelen van Collins.