Micro is Crichton op zijn bekendst: een bedrijf op een eiland dat met nieuwe biotechniek te ver gaat, en mensen die tussen de dieren moeten overleven. Jurassic Park is het origineel van dat recept, met dinosaurussen in plaats van insecten, en het vervolg zit erbij.
Blake Crouch speelt net als Crichton met wetenschap die mensen in een afgesloten wereld vastzet. Dit is het slot van de Wayward Pines-trilogie, dus begin bij voorkeur bij deel 1; het tempo is even hoog als in Micro.
Een idyllisch dorp met een hek onder stroom eromheen: Crouch bouwt net als Micro een omgeving waarin de natuur je elk moment kan aanvallen. Dit is deel twee van Wayward Pines, dus lees eerst het begin. Kort, vlot en vol techniek die uit de hand loopt.
Dean Koontz zet in een Californisch kustplaatsje een wetenschapper aan het werk die met mensen experimenteert, zoals de topman van Nanigen over lijken gaat. Meer horror dan Crichton, met veel wisselende vertellers en een stadje als val.
Gedeeld: meerdere vertellers, snel tempo en spanning
Jens Lapidus schetst een Zweden waarin muren de stad opdelen, een toekomst die net als Micro laat zien wat er gebeurt als macht in de verkeerde handen valt. Rauwer en politieker dan Crichton, met dezelfde vaart.
Peter May schreef een thriller over een pandemie in Londen, een ramp die net als in Micro alles op scherp zet. Het is meer politieonderzoek dan overlevingsverhaal, maar de dreiging van biologie die uit de hand loopt delen ze.
In Micro wordt gewone natuur ineens dodelijk; bij Jeffery Deaver gebeurt dat met elektriciteit uit het stopcontact. Lincoln Rhyme volgt de technische sporen met dezelfde precisie waarmee Crichton zijn wetenschap uitlegt.
Net als de studenten in Micro moet een vrouw bij Gerritsen alles op alles zetten om te overleven, nadat ze in een mortuarium bijkomt. Medisch tot in de details, strak getimed en met veel actie.
Lisa Gardner zet haar personages net zo klem als de studenten in Micro: een gezin dat ontwaakt op een plek waar het niet weg kan. Minder wetenschap, meer gijzelingsdrama, maar dezelfde vraag of ze het halen.
Een dreigbrief aan boord van een lijnvlucht: Kristina Ohlsson werkt net als Micro met een harde deadline en weinig ruimte om te ontsnappen. Zweedser en meer politiewerk, net zo strak getimed.
Patricia Cornwell laat net als Crichton zien hoe wetenschap en misdaad door elkaar lopen, nu vanuit de nieuwe praktijk van Kay Scarpetta. Langzamer en somberder dan Micro, met meer verhaallijnen naast elkaar.
Gedeeld: meerdere vertellers, spanning en toegankelijk
Ook bij Dean Koontz misbruikt een slimme man zijn kennis om anderen te sturen, hier een therapeut in plaats van een biotechbaas. Psychologischer en enger dan Micro, maar met dezelfde vlotte wisselingen van perspectief.
Gedeeld: meerdere vertellers, snel tempo en spanning