Zelfde Schijfwereld, zelfde stad, en een prima volgende stap. Een uitgebluste nachtwacht moet een draak zien te stoppen, en onder de grappen zit net als bij de Dood als boerenknecht echte genegenheid voor kleine mensen. Los te lezen.
Hier duikt de Dood voor het eerst op, als bijfiguur die nog weinig geduld met mensen heeft. Rinzwind, tovenaar zonder talent, sleept een goedgelovige toerist en diens lopende koffer van ramp naar ramp. Vooral een vrolijke parodie; het gevoel van Maaierstijd komt pas later in de reeks.
Geen fantasy, wel dezelfde mix van grappen en weemoed rond ouder worden en doodgaan. Vier bewoners van een seniorendorp pluizen voor de lol oude moordzaken uit, tot er een echte bij komt. Britse humor met een warm hart, net als bij Pratchett.
Sapkowski haalt sprookjes onderuit zoals Pratchett dat met fantasy doet: de prinses blijkt een monster, de opdrachtgever een schurk. Korte verhalen met droge humor en een hoofdpersoon die er moe van wordt. Wel grimmiger, met meer bloed.
Een verteller die je met een knipoog toespreekt en een held die liever thuis was gebleven. Bilbo gaat mee als inbreker met dertien dwergen en blijkt meer te kunnen dan hij dacht. Zachtaardig, licht en met een einde dat toch iets met je doet.
Voor de grappen in de dialogen en een stad die bijna een personage is, zoals Ankh-Meurbork. Een bende oplichters speelt toneel om edelen hun goud afhandig te maken. Let op: dit is veel gewelddadiger, en de toon wordt gaandeweg ernstiger.
Het tweede boek over de speurende bejaarden, nu met gestolen diamanten en een oude bekende van Elizabeth. Tussen de grappen door gaat het over vriendschap en over wat er van je overblijft als je oud bent. Dat is precies de snaar die Maaierstijd raakt.
De bundel opent met een drakenjacht vol ruziënde gelukszoekers die zo uit de Schijfwereld kon komen. Daarna worden de verhalen persoonlijker, over liefde die niet lukt en een lot waar je niet omheen kunt. Geestig en weemoedig tegelijk.
Abercrombie prikt fantasyclichés door, alleen met een zwaardere hand. De nobele krijger is moe, de jonge held een ijdeltuit en de wijze magiër onuitstaanbaar. De humor is pikzwart en het geweld fors, maar de blik op mensen is even scherp.
Gedeeld: met humor, meerdere vertellers en psychologisch
Alleen voor de voetnoten al: een spottende verteller legt daarin de wereld uit, een truc die je van Pratchett kent. Het verhaal zelf is van een heel ander slag, over een meisje op een moordenaarsschool. Bloederig en met expliciete scènes, dus kies bewust.
Serieuzer dan de Schijfwereld, maar de bende van Kelsier kletst en plaagt genoeg om het licht te houden. Ze willen een onsterfelijke heerser beroven en afzetten. Een goede keuze als je na de parodie zin hebt in een avontuur dat zichzelf wel gelooft.