Kinsey en V.I. delen een koppige houding tegenover politie die een zaak liever laat rusten. In dit Warshawski-deel trekt Paretsky het groter op, met corruptie in Chicago, terwijl de onopgeloste dood van Lorna Kepler juist klein en persoonlijk blijft.
De moeder van Lorna Kepler wil niet geloven dat haar dochter zomaar stierf; zo weigert ook Warshawski de officiële lezing over de dood van haar neef te slikken. Paretsky schrijft feller en politieker, Grafton droger, maar allebei met een sterke vrouw als ik-verteller.
Gedeeld: toegankelijk, spanning en wie-heeft-het-gedaan
Na K staat voor killer, waar een dode jonge vrouw niets over zichzelf prijsgeeft, past deze Crichton met een dode vrouw in een Japans kantoor in Los Angeles. Crichton draait meer om zakenwereld en cultuurverschil, maar de whodunit staat net zo centraal.
Gedeeld: toegankelijk, wie-heeft-het-gedaan en spanning
Wie bij Kinsey hield van een zaak die achter een keurige gevel steeds duisterder wordt, krijgt bij Horowitz een nieuwe Holmes-zaak in het Londen van 1890. Het decor is ouder, de stijl plechtiger, maar het ontrafelen gaat in hetzelfde rustige ritme.
Net als Lorna Kepler blijkt ook de vermoorde Noorse vrouw in Sydney een leven te hebben gehad waar haar omgeving weinig van wist. Harry Hole is rauwer dan Kinsey en Nesbø somberder van toon, maar het onderzoek naar het dubbelleven is even boeiend.
Een dood die iedereen te makkelijk verklaart, en een speurder die daar geen genoegen mee neemt: dat koppelt Kim Stone aan Kinsey. Marsons schrijft harder en sneller, met een politieteam in de Black Country, waar Grafton een eenling volgt in Californië.
Hanna Vermeer onderzoekt de dood van een tv-producente in haar huis, en net als bij Lorna Kepler wordt het slachtoffer met elke ontdekking een vreemdere figuur. Römer is Nederlands en wat korter van stof, maar de opzet als klassieke whodunit is hetzelfde.
Gedeeld: toegankelijk, wie-heeft-het-gedaan en spanning
Wie in K staat voor killer de vragen rond het geheime leven van een jonge vrouw waardeerde, vindt in deze tweede Scarpetta een schrijfster die maandenlang wordt gevolgd. Cornwell zit dichter op het forensisch werk en is duisterder, Grafton luchtiger en droger.
Kinsey en het Duitse duo Bodenstein en Kirchhoff zoeken allebei naar de mensen rond een slachtoffer die meer weten dan ze vertellen. Neuhaus speelt in de Taunus met een groot ensemble en veel verdachten, waar Grafton dicht op één ik-verteller blijft.
Gedeeld: wie-heeft-het-gedaan, toegankelijk en spanning
Na de zwaarmoedige kant van K staat voor killer is een Montalbano een goede afwisseling: ook hier een dode die niemand lijkt te missen, maar in zonnig Sicilië en met meer humor. Camilleri is luchtiger, de puzzel blijft overzichtelijk.
Baldacci levert met King en Maxwell een speurduo dat net als Kinsey buiten de politie werkt en daardoor overal tegen dichte deuren loopt. Het tempo ligt hoger en er vallen meer slachtoffers dan in K staat voor killer, maar de opbouw naar de dader is vergelijkbaar.