Weer Jacqueline Wilson, nu met Elsa, die met haar hele gezin in één hotelkamer woont en zich met grappen overeind houdt. Net als Tracy droomt ze groot, en net zo eerlijk laat het boek zien wat er thuis ontbreekt.
Pelle is twaalf en somt feitjes over mieren op zodra het verdriet te groot wordt. Waar Tracy brutaal wordt, wordt hij slim, maar allebei de verhalen zijn grappig en tegelijk flink ontroerend.
Tracy vertelt haar eigen verhaal en verstopt haar verdriet achter een grote mond. In het dunne Lamelos is het een jongen die ontploft van woede, en Samson laat net zo grappig en teder zien wat er onder die boosheid zit.
Indy heeft ADHD, en zijn moeder vertaalt dat als Alle Dagen Hartstikke Druk. Een hoofdpersoon die net als Tracy steeds in de problemen raakt, met veel humor en een flinke dosis gevoel.
Tracy moet zich als tienjarige grotendeels zelf zien te redden, en Kos van dertien ook, als zijn vader ziek wordt. Sjoerd Kuyper schrijft een Nederlandse familieroman voor kinderen waarin je net zo vaak lacht als slikt.
Kukel heet eigenlijk Josofus, maar zelfs zijn zeven zingende zussen noemen hem zo niet. Een buitenbeentje naast een beroemde familie, en dat past bij Tracy, die volhoudt dat haar moeder een ster is.
Een kind zonder ouders dat toch een plek zoekt: bij Tracy is dat het tehuis, bij Mensje van Keulen een spoorwegman die een vondeling op het station aantreft. Lichter en absurder dan Wilson, voor wie vooral om de gekke kant lachte.
Wie met Tracy meeleefde omdat volwassenen haar steeds teleurstellen, herkent dat bij Alexander, die gepest wordt en zijn ouders amper ziet. Marc de Bel gooit er een flinke portie dwaze avonturen tegenaan.
Niels vindt dat ouders eerst een examen zouden moeten doen, net als hij voor zijn zwemdiploma. Wie lachte om Tracy's oordeel over volwassenen, vindt hier een jongen die net zo scherp kijkt.
Maaike verveelt zich in haar nieuwe huis, tot de buurman met de geit aanbelt. Erna Sassen schrijft net zo vlot en grappig als Wilson, met een volwassene die niet doet wat je verwacht.
In de klas van Jaimy en Jules telt maar één ding: horen bij de populaire groep. Tracy moet zich in het tehuis ook staande houden tussen andere kinderen; dit speelt op school en is lichter van toon.
Twee broers die nooit lachen, in een doodgewoon rijtjeshuis: Jaap Robben maakt er een droog en komisch verhaal van. Minder tranen dan bij Tracy, wel net zo makkelijk om in te stappen.