Het manuscript is een kort verhaal over een raadsel dat zich niet laat vastleggen, en Stephen King weet hoe je zo'n onheil opbouwt. Holly Gibney is een speurder die twijfelt en toch doorzet; een veel langer boek, voor wie na Perry's korte vorm meer wil.
Monty Danforth merkt dat er iets niet klopt aan wat hij in handen heeft, en bij King duikt het onverklaarbare net zo op in een gewone recherchezaak. Wie het randje bovennatuurlijk in Het manuscript prikkelend vond, krijgt hier de volle portie.
Een vondst die niemand kan verklaren, zoals het blik met het vreemde manuscript van Monty Danforth, zet ook dit Reichs-boek in gang. Temperance Brennan zoekt het antwoord in de wetenschap, maar de sfeer van rituelen en oude geheimen sluit goed aan.
Het manuscript is kort en vlot; wie daarna een volle roman wil met een even nieuwsgierige hoofdpersoon, kan bij Vic Warshawski terecht. Paretsky is aardser en mist het vleugje mysterie, maar de vragensteller die zich niet laat afschepen is herkenbaar.
Na het korte raadsel van Het manuscript is Connelly een stevige vervolgstap: ook hier een hoofdpersoon die tegen zijn zin in iets gevaarlijks verzeild raakt. Mickey Haller werkt in de rechtszaal, met veel tempo en scherpe dialogen.
In Het manuscript duiken vreemde kopers op die meer willen dan ze zeggen, en Crichton bouwt zijn hele boek rond zulke verborgen agenda's. Groter en technischer dan Perry's korte verhaal, maar met hetzelfde gevoel dat je niet alles te zien krijgt.
Na Perry's korte verhaal is Thijssen een goede keus als je dichter bij huis wilt blijven. Max Winter is een Nederlandse privédetective die, net als Monty Danforth, steeds mensen treft die meer weten dan ze zeggen, en het leest even vlot.
Het manuscript draait om iets uit het verleden dat ineens weer opduikt, en Billingham laat oude misdaden ook lang nagalmen. Tom Thorne is een stuk donkerder dan Perry's hoofdpersoon, maar het tempo is vergelijkbaar.
Het manuscript is kort en snel, en Deaver houdt die snelheid een heel boek lang vast. Lincoln Rhyme zoekt met forensisch bewijs waar Monty Danforth op nieuwsgierigheid vaart, maar het spel met vreemden die een stap voor lijken te zijn is hetzelfde.
Ook Lars Kepler begint met een raadsel dat niet klopt met wat je ziet, zoals de pagina's die in Het manuscript leeg blijven. De zaak van Joona Linna is groter en harder, met een tempo dat nog een stuk hoger ligt dan bij Perry.