van David Gemmell
Kenmerkend: toegankelijk, snel tempo en spanning.
David Gemmell
Waarom deze past
Uther Pendragon en Wotan zijn bij Gemmell legendarische figuren in een half-historische wereld, en in zijn Troje-reeks doet hij hetzelfde met de bronstijd. Helikaon vaart over een zee vol spanningen terwijl Mykene oprukt: realistischer, maar net zo heroïsch.
Gedeeld: historische setting, meerdere vertellers en oorlog
Waarom deze past
Een koning die in een duistere onderwereld belandt en een vijand die eeuwen oud is: Gemmell en Tolkien putten allebei uit oude mythen. Kinderen van Húrin is somberder en plechtiger van taal, met een vloek die een hele familie achtervolgt.
Gedeeld: epische wereld en emotioneel
Margaret Weis en Tracy Hickman
Waarom deze past
Bij Weis strijden goden via hun volgelingen om de wereld, net zoals Wotan in Gemmells boek meer is dan een gewone krijgsheer. Iets lichter en met meer humor, maar met hetzelfde gevoel dat mensen pionnen zijn in een groter spel.
Gedeeld: meerdere vertellers, oorlog en epische wereld
Margaret Weis en Tracy Hickman
Waarom deze past
Ook Weis bouwt haar verhaal rond een zoektocht naar een legendarisch voorwerp, zoals het zwaard Cunobelin dat Uther laat verdwijnen. Een ridder op leeftijd en wisselende vertellers maken het geschikt voor wie Gemmells klassieke heldenmateriaal mocht.
Gedeeld: meerdere vertellers, spanning en toegankelijk
Waarom deze past
Een magisch zwaard als sleutel tot de strijd tegen een duistere heer: Brooks bouwt zijn eerste deel op hetzelfde idee als Het laatste zwaard van de macht. Klassieker en lichter van toon, met een dorpsjongen in de hoofdrol in plaats van een harde koning.
Gedeeld: toegankelijk, epische wereld en meerdere vertellers
Waarom deze past
Gemmell mengt historische namen met magie, en Anthony Ryan mengt een industrieel handelsrijk met draken. Allebei schrijven ze vlot, met meerdere vertellers en gevechten die het verhaal vooruitduwen in plaats van ophouden.
Gedeeld: meerdere vertellers, spanning en oorlog
Waarom deze past
Gemmell haalt figuren uit de Britse sage naar zijn verhaal, en Kay doet iets vergelijkbaars in zijn Fionavar-reeks, waarin oude mythen terugkeren in de eerste van alle werelden. Poëtischer en voller van personages, met vijf studenten uit Toronto als ingang.
Gedeeld: meerdere vertellers, duister en epische wereld
Waarom deze past
Uther laat Cunobelin liever verdwijnen dan het aan Wotan te gunnen. Adrian Stone schrijft eveneens over een machtig artefact waar een heerser zijn zinnen op heeft gezet, in een vlot Nederlands verhaal dat Gemmells mengeling van staal en tovenarij deelt.
Gedeeld: meerdere vertellers, toegankelijk en snel tempo
Waarom deze past
De Bloedkoning regeert al een kwarteeuw met harde hand, en ook in deze trilogie van Adrian Stone loopt een land vast onder oude vetes en nieuwe dreiging. Grimmig en vlot, met verschillende standpunten; dit is deel twee, dus pak eerst het begin.
Gedeeld: meerdere vertellers, oorlog en spanning
Waarom deze past
Gemmells boek draait om een koning, een zwaard en een vijand uit een andere wereld; Feist opent zijn reeks met een invasie van buitenaf in een gewoon koninkrijk. Breder van opzet, maar net zo toegankelijk en oorlogszuchtig.
Gedeeld: oorlog, toegankelijk en meerdere vertellers
Waarom deze past
Na de oude Britse sage van Gemmell kun je verder met Jordan, die een eigen mythologie bouwt rond een eeuwenoud kwaad dat terugkeert. Het begin is rustiger, bij jongeren uit een boerendorp, en de reeks is veel langer.
Gedeeld: epische wereld en spanning
Terry Goodkind
Waarom deze past
Goodkind en Gemmell schrijven allebei over een man met een zwaard tegen een tiran met bovennatuurlijke macht. Bij Goodkind is de held een jonge woudgids en is de magie uitgebreider, maar het tempo ligt even hoog.
Gedeeld: toegankelijk en spanning
Redactie Leesradar Bijgewerkt op
