Een vervallen boerderij met een oude vrouw, een landhuis in het Woud waar je na zonsondergang niet moet komen: allebei plekken waar tieners beter weg kunnen blijven. Anthony Horowitz schrijft het groter en mythischer, net zo eng.
Samira en haar vrienden gaan het huis in hoewel ze gewaarschuwd zijn; Kernel Fleck volgt een stem uit het donker die steeds harder roept. Darren Shan maakt er bloederige horror van, voor wie na Bakhuis een stap verder wil.
Wie te lang in het landhuis blijft, ziet dingen die er niet zijn; Mara Todd wordt wakker in een mistig veld en weet niets meer behalve haar naam. Michael Grant speelt net als Bakhuis met wat echt is en wat niet.
Een Halloweenavond in een verlaten huis is een mooie opstap naar de Demonata van Darren Shan, hier twee delen in een band. Veel bloederiger en met demonen in plaats van een spookhuis, maar ook gedragen door jonge hoofdpersonen.
Westerdam heeft het Woud, Peru heeft eeuwenoude krachten die ontwaken. Anthony Horowitz vertelt net als Bakhuis over iets kwaads dat al heel lang wacht, op een grotere schaal en met meer avontuur.
Van dezelfde schrijver, maar dan zonder spoken: in 2048 bepaalt een Collectief hoe je leeft, en wie fouten maakt hangt in een kooi. Net zo toegankelijk als Het huis zonder einde, met een andere soort angst.
Samira wordt gewaarschuwd voor het huis, Sander voor zijn eigen dood. Evert Hartman schreef een spannende klassieker die geen horror is, maar wel dezelfde dreiging van een voorspelling die uit lijkt te komen.
Het landhuis laat je niet zomaar gaan, en ook Vesper komt op haar cruiseschip niet meer weg. Maren Stoffels schrijft een korte thriller met hetzelfde gevoel van opgesloten zitten, voor lezers die spookhuizen net iets te veel vinden.
Samira gaat een huis binnen dat ze had moeten mijden, Elisabeth ontwaakt in een gebouw waar ze nooit meer uit mag. Aline Sax maakt van die opsluiting een Vlaamse toekomstroman na een ramp, zonder spoken maar even beklemmend.
Holly Jackson laat zes vrienden op weg naar een vakantie stranden, ver van iedereen die kan helpen. Geen spookhuis maar een sluipschutter, en toch dezelfde Halloweenrillingen van een groepje dat te laat beseft waar het aan begonnen is.
Een groepje jongeren dat op Halloween een waarschuwing in de wind slaat, en twee vriendinnen die met waarzeggerij spelen tot het mis gaat. Mous houdt het bij een thriller en gaat minder over spoken, maar het gevoel dat je iets wakker hebt gemaakt is hetzelfde.
In het landhuis voel je ogen in je rug, en dat gevoel neemt Maren Stoffels mee naar het gewone leven van een meisje dat steeds post krijgt. Kort, Nederlands en zonder bovennatuur, voor wie na Het huis zonder einde iets realistischers zoekt.