Kenmerkend: literair, langzaam opbouwend en psychologisch.
Waarom deze past
Albert Egberts zwerft in Het hof van barmhartigheid een nacht lang door een schemerwereld, en Hesses Harry Haller doet iets vergelijkbaars. Allebei romans over een eenzame intellectueel die zich verscheurd voelt en zichzelf te lijf gaat.
Gedeeld: literair en langzaam opbouwend
Waarom deze past
Ook bij Mulisch groeit één dag uit tot een hallucinante tocht, die voor de hoofdpersoon steeds groter en vreemder wordt. Na de nachtelijke dwaaltocht van Albert Egberts is dit een verwante, oudere Nederlandse roman over een ontsporende geest.
Gedeeld: literair, langzaam opbouwend en psychologisch
Waarom deze past
Claus laat een deserteur terugkeren naar zijn Vlaamse dorp, waarna alles om hem heen verdacht wordt. Net als Het hof van barmhartigheid een roman vol vreemde figuren en verval rond een hoofdpersoon die zich buiten de orde plaatst.
Gedeeld: literair en langzaam opbouwend
Waarom deze past
Emants laat een rijke schrijver naar de Oost varen om zijn leven te overdenken. Albert Egberts maakt een vergelijkbare zelfbeschouwing, alleen in één ontsporende nacht in plaats van op een lange zeereis.
Gedeeld: literair en langzaam opbouwend
Waarom deze past
Boons kunstenaarsroman zit vol angst, twijfel en verlangen, het materiaal waar ook Albert Egberts' proef in verloedering op draait. Twee portretten van een kunstenaarsziel die de rand van de afgrond opzoekt.
Gedeeld: literair en langzaam opbouwend
Waarom deze past
Grunberg en Van der Heijden zoeken allebei de duistere randen op: in Onze oom loopt een militaire actie uit de hand, in Het hof van barmhartigheid een verjaardagsnacht. Beide boeken voeren je langs vreemde figuren en morele afgronden.
Gedeeld: literair en langzaam opbouwend
Waarom deze past
García Márquez schrijft over een stokoude dictator in deinende zinnen die bladzijden kunnen duren. Wie de barokke stijl van Het hof van barmhartigheid kon waarderen, vindt hier hetzelfde genot in taal die de werkelijkheid uitvergroot.
Gedeeld: literair en langzaam opbouwend
Waarom deze past
Albert ontmoet in zijn nacht onder anderen een neofascist, en Dostojevski's Boze geesten draait helemaal om zo'n politiek groepje. Een dikke roman over ideologie en ontsporing, met hetzelfde oog voor zonderlinge types.
Gedeeld: literair en langzaam opbouwend
Waarom deze past
Thomas Mann laat een ouder wordende schrijver op reis langzaam afglijden. Net als Albert Egberts zoekt hij het verval min of meer bewust op, al is Mann ingetogener en veel korter dan Het hof van barmhartigheid.
Gedeeld: literair en langzaam opbouwend
Waarom deze past
Grass begint met een schrijver en een rat, en zet daarmee een nachtmerrieachtige, uitwaaierende vertelling in gang. Wie houdt van de hallucinante tocht van Albert Egberts, vindt hier dezelfde mix van visioen, satire en verval.
Gedeeld: literair en langzaam opbouwend
Waarom deze past
Reves verteller raakt in Frankrijk geobsedeerd, en net als Albert Egberts kijkt hij met ironie naar zijn eigen ondergang. Een kortere, zelfspottende roman over een man die zijn obsessies volgt tot het pijn doet.
Gedeeld: literair, langzaam opbouwend en psychologisch
Waarom deze past
Wolkers schrijft over twee broers onder één dak in een koortsachtige, droomachtige sfeer. Na Het hof van barmhartigheid een korter boek met dezelfde schemerzone tussen werkelijkheid en verbeelding.
Gedeeld: literair, langzaam opbouwend en psychologisch
Redactie Leesradar Bijgewerkt op
