Andrew Douglas moet bij Francis een ontvoerde terughalen; bij Baldacci is een presidentskandidaat ineens spoorloos, tien minuten nadat zijn beveiliger hem alleen liet. Ook hier staat een professional centraal die de verdwijning moet oplossen, in een Amerikaans decor.
Het gevaar laat zien hoe iemand er zijn vak van maakt om vermiste mensen terug te halen. Lisa Gardner geeft Frankie Elkin dezelfde roeping, al werkt zij op eigen houtje en met een drankverleden; rauwer en persoonlijker van toon.
Na de ontvoeringszaak van Francis past deze tweede Frankie Elkin goed: in het hete Tucson zoekt ze dit keer een verse vermissing. Lisa Gardner houdt het tempo hoog en de aandacht bij het zoeken zelf.
Ook Frederick Forsyth begint met iemand die in het buitenland verdwijnt: een jonge Amerikaanse hulpverlener in Bosnië, in 1995. Waar Francis het vooral via onderhandelingen speelt, kiest Forsyth voor een harde jacht; zakelijker en militairder.
Andrew Douglas bij Francis en Varg Veum bij Gunnar Staalesen hebben hetzelfde soort klus: iemand terugvinden die weg is. Veum begint met niet meer dan een paar foto's van een verdwenen zus; Noorser, somberder en wat langzamer.
Andrew Douglas zoekt bij Francis een jonge jockey; Stephen King laat Holly Gibney op een vergelijkbare zoektocht gaan, op verzoek van een wanhopige moeder. Duisterder en met een griezelige kant die Francis nooit heeft.
Ook Kinsey Millhone krijgt een verdwijning op haar bord, hier een hoogbejaarde moeder die zoek is, een klus die makkelijk had moeten zijn. Sue Grafton schrijft luchtiger dan Francis, met een nuchtere ik-verteller die doorzet.
Na de ontvoering in Italië uit Het gevaar is dit een Engelse verdwijning, verteld door Charlotte Link. Minder actie en meer binnenwereld: wie bleef achter, en wat weten ze? Trager dan Francis, maar met dezelfde vraag die blijft knagen.
Francis zet zijn verhalen graag in de racewereld, en Kathy Reichs doet dat hier met de autosport: vlak voor een grote race in North Carolina ligt er een lichaam naast het circuit. Meer forensisch werk en minder onderhandelen, wel net zo vlot.
Het gevaar heeft naast de spanning een romantische draad, en die is bij Sandra Brown nog sterker. Een overval van twintig jaar geleden die volledig misliep, werkt door tot in het heden; meer liefde en iets minder speurwerk dan bij Francis.
Wie bij Francis de professional waardeerde die precies weet wat hij doet, treft in Ben Koenig iemand van hetzelfde slag: ooit leider van een eliteteam. M.W. Craven schrijft harder en met meer actie, met hetzelfde hoge tempo.
Andrew Douglas bewaakt in Het gevaar een ontvoeringszaak van minuut tot minuut; bij Baldacci loopt het team van FBI-agent Web London in een hinderlaag. Meer actie en minder diplomatie, maar net zo toegankelijk.