Dertien heksen in de Waddenzee, een eigenwijze heksenkring in Lankhr: Schaap en Pratchett laten allebei zien hoe toverkollen op hun eigen manier een gemeenschap beschermen. Pratchett is scherper en zit vol woordgrappen, de lach is dezelfde.
Heksen in Hallumseput maakt een grap van Nederlandse eilanden en gemeentepolitiek; Pratchett maakt een grap van de hele fantasy, te beginnen met een platte wereld. Het eerste Schijfwereld-boek is losser en grilliger, maar net zo vrolijk.
Simak laat kabouters, trollen en andere sprookjesfiguren gewoon in een reservaat wonen, zoals Schaap zijn heksen stilletjes een eiland laat verschuiven. Allebei vermengen ze magie met droge humor en een flinke dosis bureaucratie.
Nog een luchtige Peter Schaap. Zam regelt als knecht van een magiër alles waar zijn meester geen zin in heeft: dezelfde nuchtere humor als in Hallumseput, maar dan in een volledig verzonnen wereld.
Wie van de knusse kant van Heksen in Hallumseput houdt, zit goed bij een ork die een koffiezaak begint. Baldree heeft weinig dreiging en veel warmte; Schaap is grappiger en scherper, maar beide boeken zijn fantasy om bij te ontspannen.
Een magisch geheim verstopt achter een gewoon leven: de heksen van Hallumeroog en de Radleys van Matt Haig doen allebei hun best om niet op te vallen. Haig is donkerder, met vampiers in een Engels dorp, maar de humor is net zo droog.
Ook Ilona Andrews bedenkt een stukje land dat tussen twee werelden in ligt, waar magie gewoon gebeurt en buitenstaanders niet alles zien. Meer romantiek en actie dan bij Schaap, maar dezelfde lichte toon.
Schaap en Klune schrijven allebei warme fantasy waarin het bovennatuurlijke iets huiselijks krijgt. Bij Klune is het een theehuis waar een overleden man opnieuw leert kijken, bij Schaap een eiland vol heksen. Allebei grappig en lief.
Schaap zet zijn heksen tegenover een vergadering van het vasteland; Kenner zet een ex-demonenjager tussen ouderavonden en boodschappenlijstjes. Allebei leven ze van het botsen van toverij met het gewone leven, alleen gaat het er in Carpe demon actiever aan toe.
Een eiland dat bezoekers vergeten, en een Londen onder Londen waar niemand je meer ziet: Gaiman en Schaap houden allebei van verborgen werelden naast de onze. Niemandsland is duisterder en vreemder, met dezelfde speelse fantasie.
Eddings vertelt klassieke fantasy met veel humor in de dialogen, zoals Schaap zijn heksen met plezier laat kibbelen. Het begin van een langere reeks over een boerenjongen en zijn strenge tante, met dezelfde lichtvoetige toon.
Heksen die openlijk tussen gewone mensen leven, maar dan in Cincinnati in plaats van op de Wadden. Kim Harrison is spannender en heeft meer vampiers en actie; wie de heksen van Schaap leuk vond, vindt hier een stoerder zusje.