De vervallen Portugese boerderij uit Enkele reis heeft bij Esther Verhoef een Franse tegenhanger: ook daar blijkt een emigratiedroom een plek waar mensen spoorloos raken. Wie bij Boersma genoot van de zon die steeds dreigender wordt, krijgt hier dezelfde sfeer in vlot Nederlands.
De angst van de moeder in Enkele reis krijgt bij Lisa Jewell een vervolg van tien jaar: een vrouw leeft nog altijd met de verdwijning van haar tienerdochter. Trager en meer gezinsdrama, maar net zo gericht op wat een vermist kind met een familie doet.
Ook Joy Fielding vertelt vanuit een moeder van wie de dochter ineens van de aardbodem lijkt verdwenen. Geen Portugese boerderij maar een Canadese stad, en een volwassen, eigenzinnige dochter in plaats van een kleuter, met dezelfde knagende onrust in elk hoofdstuk.
Geen emigratie naar het zuiden, maar dezelfde onrust als in Enkele reis: bij Karin Peters raakt iemand vermist op een gewone dag, vlak bij huis. Een Nederlandse spanningsroman die net zo makkelijk wegleest als die van Boersma, met de vraag wie er meer weet dan hij zegt.
De moeder in Enkele reis zoekt omdat ze niet anders kan; de heldin van Lisa Gardner zoekt omdat ze nergens anders meer goed in is. Harder, Amerikaanser en meer een rechercheverhaal, maar met dezelfde koppige vrouw die blijft graven waar anderen allang zijn opgehouden.
Linwood Barclay draait ook om een familie vol stiltes: een tienermeisje vindt op een ochtend het huis leeg, en lang daarna knaagt die vraag nog steeds. Een Amerikaanse thriller die sneller gaat dan Enkele reis, met hetzelfde wantrouwen tegenover wie het dichtst bij je staat.
Het kleine meisje dat in Portugal verdwijnt, heeft bij Harlan Coben een tegenhanger in een baby die na een overval op haar ouders spoorloos is. Een vader zoekt in plaats van een moeder, met meer actie en losgeldeisen, maar dezelfde wanhoop om een kind dat niemand kan vinden.
Ook in Stille grond is een jong kind ineens weg, maar dan in het Schotland van de jaren tachtig en midden in de nacht. Hilde Vandermeeren schrijft net zo helder als Boersma, met dezelfde nadruk op een familie die met de onzekerheid moet leven.
Anita Terpstra schrijft net als Boersma een Nederlandse thriller over een vermist kind en de familie die achterblijft. Hier gaat een jongen van elf tijdens een kamp verloren, en draait het verhaal vooral om wat er gebeurt als hij jaren later weer opduikt.
In Enkele reis blijken juist de naasten iets te verzwijgen, en dat thema zet Isa Maron nog scherper neer: hier is het een ouder die met een kind van de aardbodem verdwijnt. Minder vakantie, meer familiedrama, met dezelfde vraag wat je eigen mensen voor je achterhouden.
Jet van Vuuren zet ook een vrouw centraal die halsoverkop aan een nieuw leven begint, hier met een veel oudere man en twee puberdochters. Huiselijker en minder zonnig dan de Algarve, maar met dezelfde spanning tussen een droombeeld en wat er werkelijk gebeurt.
Mary Higgins Clark schreef met een van haar eerste thrillers al een klassieker over een moeder van wie de kinderen verdwijnen en die zelf onder verdenking staat. Ouder en Amerikaans, maar wie in Enkele reis meeleefde met een moeder die niemand meer vertrouwt, zit hier goed.