Ove en Britt-Marie zijn familie van elkaar: allebei van orde, regels en vaste gewoonten, en allebei worden ze tegen hun zin het leven van anderen in getrokken. Backman laat Britt-Marie in een vervallen dorp kinderen leren voetballen, net zo grappig en ontroerend.
Een oude, eigenwijze Zweed die zich niets aantrekt van wat er van hem verwacht wordt, met tussendoor terugblikken op zijn leven: Ove en Allan zouden goed samen kunnen mopperen. Jonasson is absurder en sneller, Backman ontroerender.
Gedeeld: met humor, toegankelijk en meerdere tijdlijnen
Ove wil vooral met rust gelaten worden, tot zijn nieuwe buren hem erbij betrekken. Will uit About a boy wil hetzelfde, tot een vreemde jongen voor de deur staat. Hornby is lichter en Engelser, maar het ontdooien van een eenling is even geestig.
Achter Oves gemopper zit verdriet om iemand die er niet meer is, en ook Mike Gayle schrijft over een man die na een verlies niet weet hoe hij verder moet. Engelser en meer gericht op een vader en zijn kinderen, met dezelfde mix van lachen en slikken.
Ove is 59 en onverbeterlijk; Hendrik en Evert zijn nog wat ouder en minstens zo eigenwijs. Hendrik Groen laat twee vrienden op leeftijd in de nesten raken, Nederlands en droog, met dezelfde humor over mannen die niet van verandering houden.
Een volkstuincomplex vol regels en buren die zich overal mee bemoeien: wie Oves inspectierondes door de wijk kon waarderen, voelt zich thuis bij Rust en Vreugd. Hendrik Groen laat een weduwe er haar plek veroveren; knusser, met dezelfde blik op een kleine gemeenschap.
Ove kijkt met verbazing en ergernis naar de mensen om hem heen, en dat doet het buitenaardse wezen bij Matt Haig ook. Dat wezen leert langzaam van een gezin houden; even grappig en verrassend teder.
Wie Ove als held van het mopperen in zijn hart sloot, vindt in Ignatius J. Reilly diens grotere, gekkere neef. Toole schrijft een klassieke satire op New Orleans, rauwer en gemener, met een hoofdpersoon die vindt dat iedereen behalve hij een idioot is.
Ove en Eleanor leven allebei volgens strakke routines en hebben weinig op met andere mensen, tot iemand zich onverwacht met hen bemoeit. Honeyman schrijft over een jonge vrouw in Glasgow, met dezelfde langzame onthulling van wat er onder dat pantser zit.
Ove wil zijn rust en zijn regels, en Eva neemt bij Sue Townsend haar rust heel letterlijk: ze kruipt in bed en blijft er liggen. Een Engelse komedie over iemand die zich terugtrekt, terwijl de mensen om haar heen zich overal mee bemoeien.
Oves verdriet wordt in terugblikken verteld, en ook Rachel Joyce laat een vrouw terugkijken op wat ze nooit heeft uitgesproken. Stiller dan Backman, met minder grappen, maar net zo raak over liefde en spijt.
Gedeeld: emotioneel, toegankelijk en meerdere tijdlijnen
Ove krijgt tegen zijn zin een kat over de vloer, en in Arikawa's verhalen zijn katten juist degenen die mensen bij elkaar brengen. Zeven korte Japanse verhalen, knus en ontroerend, voor wie die kat in Een man die Ove heet het mooist vond.