Van Dis aan het andere eind van een leven: geen scholier die alles nog moet worden, maar een oudere vrouw die na jaren zwerven neerstrijkt op een eiland voor de Afrikaanse kust. Dezelfde ironische, psychologisch scherpe blik op wie we denken te zijn.
Wie in Dubbelliefde genoot van een hoofdpersoon die zichzelf steeds opnieuw verzint, vindt bij Palmen een vrouw die op de bank bij haar psychiater haar leven bij elkaar praat. Minder lust en jeugdig vuur, meer zelfonderzoek.
De scholier in Dubbelliefde voelt zich dichter; bij Wieringa draait alles om een echte jonge dichter, Viktor Tristan, van wie twintig jaar na zijn dood nog steeds geen biografie bestaat. Trager en gelaagder, met dezelfde vraag wat een groots leven waard is.
Gedeeld: literair, psychologisch en langzaam opbouwend
Toneel en film, verbeelding en ijdelheid: waar de jongen bij Van Dis droomt van de toneelschool, kijkt Japin terug via een oude Italiaanse regisseur die ziek in bed nog één film maakt. Een spiegelbeeld van Dubbelliefde, gezien vanaf het einde van een carrière.
De scholier in Dubbelliefde laat zich thuis lang kleineren voordat hij zijn eigen weg kiest. Op de Beeck vertelt vanuit een jonger kind dat al vroeg doorziet hoe de grote mensen falen, met meer verdriet en minder bravoure dan bij Van Dis.
Van Dis laat zijn jonge held niets moeten hebben van burgerlijk fatsoen; Mizee kiest een hoofdpersoon die daar nooit bij kon horen, en schrijft over die eigenzinnigheid met tederheid in plaats van spot. Een van de zachtere keuzes na Dubbelliefde.
Lise weet als tiener al niet hoe je moet leven, en als ze bijna dertig is nog steeds niet. Voor wie in Dubbelliefde het zoeken naar een eigen plek het mooist vond: Op de Beeck volgt die zoektocht over meer jaren, met minder humor en meer pijn.
Een jonge vrouw van 23 die van huis vertrekt om haar leven weer op te pakken: het vrouwelijke, eigentijdse tegenstuk van de jongen die in Dubbelliefde groots wil leven. Van der Stap schrijft lichter en persoonlijker dan Van Dis.
Na het jeugdige ongeduld van Dubbelliefde laat Palmen een schrijfster zien die hoort dat haar hart het langzaam opgeeft. Ook zij speelt het leven als een rol, maar nu vanuit de vraag wat er van je overblijft.
Eerst de dominante vader, dan pas de eigen stem: dat thema uit Dubbelliefde keert Dhooge om, als volwassen zoon die terugkijkt. Geen misdaad deze keer, maar een stil en persoonlijk rouwboek dat zijn tijd neemt.
Gedeeld: literair, emotioneel en langzaam opbouwend
Wie in Dubbelliefde de vader die zijn zoon kleineert het scherpst vond, krijgt bij Berkhof een vader die op een kasteel aan de Vlaams-Franse grens over zijn hele gezin heerst. Ouderwetser verteld, met een vergelijkbare strijd tegen het gezag thuis.
Ook een jongen die de wereld van de volwassenen probeert te snappen: de elfjarige Byron hoort in 1972 dat er twee seconden aan de tijd worden toegevoegd. Joyce is Engelser en zachter dan Van Dis, maar deelt het oog voor kleine kinderlijke overtuigingen.