Druss begint aan zijn tocht omdat slavenhalers zijn vrouw meenamen, en ook in De zwarte troon drijft wraak de hoofdpersoon, een huurling en elfin zonder magie. Peter Schaap houdt het net als Gemmell kort en fel, met een held die meer met een wapen doet dan met spreuken.
Waar Druss een persoonlijk verlies wil vergelden, wil een groep ballingen bij Kay een gestolen thuisland terug. Een trager, lyrischer boek, maar met dezelfde vraag die Druss de legende stelt: wat kost wraak de mensen die haar najagen?
Druss groeit in één boek uit van houthakker tot de meest gevreesde vechter van zijn land, en Azoth maakt bij Weeks een vergelijkbare sprong vanuit de sloppen. Duisterder en harder dan Gemmell, met een leerling-moordenaar in plaats van een bijlvechter.
Net als Druss is Richard een eenvoudige man uit de bossen die in één klap in een veel groter conflict belandt. Goodkind bouwt meer magie en politiek in, maar de rechtlijnige held die doorzet waar anderen afhaken herken je meteen.
De jonge Druss bouwt slag na slag aan een naam die later legendarisch wordt. Abercrombie draait dat om: zijn barbaar uit het Noorden draagt al zo'n naam en zou er het liefst vanaf zijn. Een grimmiger, spottender boek, waarin ook een folteraar aan het woord komt.
Gedeeld: meerdere vertellers, toegankelijk en duister
Druss reist door vreemde rijken om zijn Rowena te vinden; bij Weis worden twee families overmeesterd door een invasieleger en moet een getrouwd stel hun stammen zien te redden. Meer magie en goden, met een huwelijk dat net zo onder druk komt te staan.
Gedeeld: meerdere vertellers, spanning en toegankelijk
Brett laat je, net als Gemmell in Druss de legende, een jonge man volgen die na een groot verlies besluit terug te vechten tegen een overmacht. In De getekende komen de vijanden elke nacht uit de grond, en het boek wisselt tussen drie jonge hoofdpersonen.
Shea Ohmsford is, net als de jonge Druss, een dorpsjongen zonder plannen voor avontuur tot de buitenwereld bij hem binnenvalt. Brooks schrijft avontuurlijker en minder gewelddadig, met een lange tocht en een gezelschap om je heen in plaats van een eenling met een bijl.
Gedeeld: toegankelijk, meerdere vertellers en epische wereld
Snoeihard met een wapen, karig met woorden en altijd onderweg: Geralt lijkt op Druss zoals Gemmell hem neerzet. De laatste wens bestaat uit losse avonturen met donkere grappen, handig als je na een lange zoektocht iets kortere verhalen wilt.
Feist en Gemmell maken van een gewone jongen uit de provincie iemand op wie straks een heel land rekent. In Magiër gebeurt dat rustiger en via twee vrienden, een leerling-magiër en een soldaat, maar het verhaal groeit net zo snel uit tot oorlog.
Anthony Ryan schrijft net als Gemmell vechtscènes die vaart houden en personages die hun littekens meedragen. Een andere wereld, met drakenbloed als handelswaar, en meer vertellers die je afwisselend volgt dan in de tocht van Druss.