Nog een Dick Francis met een amateur in de hoofdrol: geen schilder dit keer, maar een strafpleiter die in zijn vrije tijd steeplechases rijdt. Dezelfde heldere stijl en het vlotte tempo, met de paardenwereld nog nadrukkelijker op de voorgrond.
Charles Todd reist in Doodgeverfd ver van huis en raakt in gevaar; bij Michael Crichton overkomt een radioloog op vakantie in Spanje hetzelfde. Een vroege, luchtige Crichton met buitenlandse decors en een gewone man die zich staande moet houden.
Ook Simone van der Vlugt stuurt haar hoofdpersoon het buitenland in: een lerares reist alleen door Egypte. Waar Francis vooral een speurtocht schrijft, legt zij meer nadruk op de dreiging van een onbekende omgeving; net zo vlot te lezen.
Doodgeverfd draait om een persoonlijke aanleiding die uitgroeit tot een grotere zaak, en dat gebeurt Cotton Malone ook als zijn zoon in Londen wordt ontvoerd. Steve Berry schrijft groter en politieker, met hetzelfde hoge tempo.
Wie bij Francis genoot van de kunstwereld als achtergrond, krijgt bij Crichton een andere vakwereld: een duiker die gezonken schepen onderzoekt. Vlot, toegankelijk en met dezelfde nieuwsgierige hoofdpersoon die zich ergens in vastbijt.
Net als Charles Todd neemt Kinsey Millhone geen genoegen met de officiële lezing van een moord. Een collega wordt doodgeschoten en de politie sluit de zaak te snel af; Sue Grafton schrijft in de ik-vorm, nuchter en vlot.
Doodgeverfd laat Todd van land naar land reizen achter een spoor aan, en dat doet Sidney Sheldon ook: een marineofficier krijgt een geheime opdracht die in de Zwitserse Alpen begint. Lichter en avontuurlijker, met dezelfde vaart.
Na de renpaarden en het dure antiek uit Doodgeverfd is Jetset een logische stap: ook Marion Pauw speelt zich af tussen mensen met veel geld, hier op een luxejacht in het Caribisch gebied. Psychologischer en eigentijdser, maar net zo toegankelijk.
Ook Iris Johansen kiest een hoofdpersoon met een creatief vak: Eve Duncan boetseert gezichten van slachtoffers terug. Net als bij de schilder Todd geeft dat ambacht het verhaal kleur; vlot, spannend en zonder veel omwegen.
Doodgeverfd heeft iets van een vakantieboek met de reis naar de andere kant van de wereld; Bella Italia speelt zich af op een camping aan het Gardameer. Suzanne Vermeer schrijft eenvoudig en snel, fijn voor wie Francis las als ontspanning.
Charles Todd zoekt in Doodgeverfd verder waar de politie ophoudt, en ook David Baldacci laat een vergeten zaak opnieuw openbreken. Amerikaanser, met rechtszalen en het leger als decor, en even vlot te lezen als Francis.
Net als Todd duikt Kinsey Millhone in het leven van een ander omdat iemand uit haar omgeving het vraagt: een buurman wil weten waar een overleden veteraan diende. Grafton houdt het licht en speurend, met een spoor dat nergens op een lijst staat.