Weer Koontz met een eenling die 's nachts door zijn kustplaats zwerft en ziet wat anderen missen. Moonlight Bay heeft dezelfde mix van grap en griezel als Pico Mundo, met een verteller die net als Odd zijn verdriet met humor draagt.
Stephen King zet hier een kind met een kleine paranormale gave tegenover volwassenen die hem willen gebruiken. Net als bij Odd moet een jonge held met een vreemd talent het opnemen tegen een kwaad dat groter is dan hij.
Bram Dehouck schreef een zwartkomische thriller over een dorp dat door slaapgebrek langzaam ontspoort. Wie bij Odd Thomas lacht om de droge opmerkingen tussen de spanning door, vindt hier dezelfde ondeugende toon.
Aberdeen in de regen, een agent die bij de grootste brokkenmakers van het korps belandt en een bitse bazin: MacBride haalt er galgenhumor uit die naast Odd Thomas niet misstaat. Het blijft wel puur politiewerk, zonder geesten.
Nesbø laat een Noorse recruiter met een duur leven en een geheim bijbaantje in een razendsnelle jacht belanden. Even vaart en geweld als de tocht van Odd door de riolen, met hetzelfde soort zwarte grappen.
Coben kiest een held die zich het liefst in de natuur terugtrekt en weinig van de moderne wereld moet hebben. Net als Odd is hij een zonderling met een sterk rechtsgevoel, en het tempo ligt hoog vanaf het begin.
Washington Poe en Tilly Bradshaw vormen een duo dat even ongemakkelijk als grappig samenwerkt. In dit derde deel duiken in Cumbria lichaamsdelen op, en Craven schrijft het met de vaart van Koontz.
Max Winter verliet de politie en werkt sindsdien op eigen houtje. Thijssen mist de geesten van Koontz, maar deelt zijn vlotte pen en een held met een eigen kijk op wat rechtvaardig is.
Charles den Tex schrijft over een consultant die ineens zijn eigen identiteit kwijt lijkt, in een snel en paranoïde verhaal. Net als Odd vecht hij tegen een tegenstander met middelen die hij niet kan overzien.