Ook in Het spel der tronen draait alles om een troon, een koud noorden en hofintriges waarin een eerlijke man zich staande moet houden, zoals Flinx in Überwald. Martin is ernstiger en veel uitgebreider, maar wie de politiek van De vijfde olifant smaakte, vindt hier meer dan genoeg.
Gedeeld: epische wereld, hofintriges en ijzige sfeer
Weerwolven, vampiers en oude Midden-Europese sferen: De vijfde olifant en de Witcher-verhalen van Sapkowski putten uit dezelfde volksverhalen. Geralt is een stuk zwijgzamer dan Flinx, maar de ironische blik op koningen en monsters is verwant.
Joe Abercrombie zet net als Pratchett een cynische ordehandhaver tussen edelen die alleen aan hun eigen positie denken: Glokta, folteraar van de Inquisitie. Grimmiger dan De vijfde olifant, maar de hofpolitiek is even scherp neergezet.
Een politieman die met bovennatuurlijke wezens moet onderhandelen: dat is Flinx in Überwald, en dat is Peter Grant in het Londen van Ben Aaronovitch. Waar Pratchett satire schrijft op diplomatie, maakt Aaronovitch er een moderne misdaadroman met magie van.
De vijfde olifant laat zien hoe Pratchett grote politieke spanningen klein en grappig maakt. Samen met Neil Gaiman deed hij dat met de apocalyps zelf, in een boek waarin een heksenprofetie, een verkeerd geplaatst kind en een engel en demon door elkaar lopen. Even vrolijk, iets warriger.
Gedeeld: met humor, meerdere vertellers en snel tempo
Wie in De vijfde olifant genoot van de gesprekken tussen Flinx en zijn gezelschap onderweg, vindt dat ook bij David Eddings. De voorspelling begint een lange tocht vol plagerige dialogen en koninklijke bemoeienis, zonder Pratchetts satire maar met evenveel plezier.
Brandon Sanderson zet in Het laatste rijk een land neer onder een onsterfelijke tiran, en Überwald in De vijfde olifant heeft dezelfde sfeer van kou, adel en oude macht. Ernstiger van toon, met een slim opgezette roof als motor van het verhaal.
Flinx belandt in De vijfde olifant ver buiten zijn vertrouwde stad, en dat overkomt ook Richard Mayhew in Niemandsland, alleen gaat hij omlaag in plaats van over de grens. Neil Gaiman deelt Pratchetts liefde voor vreemde personages en droge observaties.
Kampen die elkaar niet kunnen luchten maar toch samen verder moeten: dat is de politiek van Überwald in De vijfde olifant, en ook de kern van Het bevel van de zwerver. Margaret Weis en Tracy Hickman maken er een woestijnavontuur van, luchtiger dan je van epische fantasy verwacht.
Gedeeld: epische wereld, met humor en meerdere vertellers
Dungeon Crawler Carl is net zo'n satire als Pratchett, alleen dan op reality-tv en games. Wie in De vijfde olifant hield van humor die ook iets zegt over macht, vindt dat in deze reeks terug; dit is deel zes, dus begin bij het eerste boek.
Tais Teng schrijft fantasy met dezelfde ongeremde verbeelding als Pratchett, met een avontuur op een wereld die vrijwel helemaal uit zee bestaat. Minder hofpolitiek dan De vijfde olifant, meer monsters en reizen.
Flinx moet in De vijfde olifant laveren tussen adellijke weerwolven en vampiers die elk hun eigen agenda hebben. Kim Harrison geeft dat soort gezelschap een Amerikaans adres, en haar heks Rachel moet zich daar net zo handig tussen bewegen. Spannender en minder satirisch dan Pratchett.