Wil je na De veteraan meer korte Forsyth, dan is Er zijn geen slangen in Ierland de logische volgende stap. Zeven verhalen die elk eindigen met een venijnige draai, in dezelfde geest als de bundel waarin De veteraan verscheen.
Rudy Soetewey schrijft korte verhalen die net als die in De veteraan op een slimme ontknoping afsteven, zonder vals te spelen. Vlaams, compact en ideaal om er eentje per avond te lezen.
De verhalen in De veteraan drijven op een detail dat alles kantelt, en daarin ging Sherlock Holmes hem al voor. Deze verzameluitgave bundelt zijn zaken met Watson: klassiek, kort per verhaal en nog altijd verrassend scherp.
Wie in De veteraan geniet van de klap aan het eind, moet De moord op Roger Ackroyd lezen: een van de beroemdste ontknopingen uit de misdaadliteratuur. Agatha Christie in een Engels dorp, rustiger van toon, met een slot dat je niet snel kwijtraakt.
Een misdaadverslaggever die niet gelooft dat zijn tweelingbroer zelfmoord pleegde: De dichter heeft het soort gerechtigheidsdrang dat het titelverhaal van De veteraan aandrijft. Michael Connelly schrijft een volle roman, met een wending die je niet ziet aankomen.
Een belofte, een bruiloft en zes jaar later een bericht dat niet klopt: Harlan Coben bouwt Zes jaar op rond een draai waar lezers van De veteraan van smullen. Langer dan een verhaal van Forsyth, maar net zo gericht op die ene onthulling.
Wraak met een lange aanloop: Varg Veum wordt teruggeroepen naar een zaak uit zijn jaren bij de jeugdzorg. Gunnar Staalesen deelt met het titelverhaal van De veteraan de vraag of gerechtigheid altijd via de rechter moet lopen; Noors en melancholiek.
Na de getuige uit het titelverhaal van De veteraan is Dodendans de omgekeerde jacht: hier moeten getuigen beschermd worden tegen iemand die tegen de klok werkt. Lincoln Rhyme en Amelia Sachs houden het spannend met forensisch detail en een paar flinke wendingen.
In het titelverhaal van De veteraan speelt de rechtszaal een sleutelrol, en daar voelt Mickey Haller zich thuis. Michael Connelly laat zien hoe een advocaat met lef en trucs het systeem bespeelt, toegankelijk en met een slimme draai.
Waar Forsyth in De veteraan een verhaal in een paar bladzijden laat kantelen, neemt Tess Gerritsen een hele roman voor één verwarrend gegeven: een dode die op de patholoog lijkt. Forensisch, vlot en met personages die je in de reeks vaker tegenkomt.
Een rechercheur die haar man met een ander ziet en terugslaat: De affaire draait om vergelding, net als het titelverhaal van De veteraan. James Patterson schrijft kort en snel, met hoofdstukken van een paar pagina's.
Lichaamsdelen verspreid over Cumbria en twee speurders die er niets van snappen: M.W. Craven zet de lezer net zo op het verkeerde been als Forsyth in De veteraan. Grimmiger, met een ongelijk duo dat het geheel luchtig houdt.