Rachel lacht haar problemen weg tot de kliniek haar dwingt te kijken; Eleanor houdt haar leven strak in routines die ook een vlucht zijn. Honeyman schrijft net zo grappig en eerlijk over iemand die zichzelf niet doorziet.
Gedeeld: emotioneel, psychologisch en toegankelijk
Rosie leeft net als Rachel een glamoureus stadsleven dat van binnen hol voelt. Fielding stuurt haar naar Afrika om iets zinvols te doen, waar Rachel in een Ierse kliniek belandt; beide boeken zijn scherp en grappig over zelfbedrog.
Rachel is het feestbeest van New York; Kluuns Stijn is 55 en nog altijd vaker op feestjes dan thuis. Beide boeken kijken met humor naar iemand die niet wil zien wat zijn levensstijl met de mensen om hem heen doet.
Will leeft net als Rachel zonder verplichtingen en wil dat zo houden, tot een jongetje zijn leven binnendringt. Hornby is droger dan Keyes, maar ook hier groeit iemand met tegenzin en veel humor.
Hendrik Groen laat een boekhouder die meer van cijfers dan van mensen houdt zijn leven omgooien. Het tegenovergestelde van de feestende Rachel, maar met dezelfde mix van humor en een man die zichzelf moet leren kennen.
Rachel moet leven in een kliniek waar ze zelf niet voor koos; Britt-Marie, 63 en dol op orde, belandt in een plaats waar niets op orde is. Backman en Keyes delen een droge humor die het verdriet eronder niet verstopt.
Backman vertelt vanuit een zevenjarige met een excentrieke oma, en net als in De vakantie van Rachel gaat er onder alle grappen een hoop pijn schuil. Sprookjesachtiger dan Keyes, met dezelfde warmte.
Rachel moet in de kliniek leren kijken naar haar eigen leven; Matt Haig laat een buitenaards wezen het mensenleven van buitenaf bestuderen. Grappig en ontroerend over wat het is om mens te zijn, minder realistisch dan Keyes.
Nico Dijkshoorn vertelt over een band die net niet doorbreekt, met dezelfde zelfspot waarmee Rachel haar feestleven beschrijft. Nostalgisch en Hollands, minder zwaar dan Keyes, maar ook over dromen die schuren met de werkelijkheid.
Na het verhaal van Rachel laat Keyes in Nu even niet een getrouwde vrouw zien wier man een pauze neemt. Rustiger en volwassener, met dezelfde Ierse humor en eerlijkheid over hoe mensen zichzelf iets wijsmaken.
Rachel ontdekt pas in de kliniek wat ze heeft weggestopt; Harold Fry ontdekt het al lopend door Engeland. Joyce schrijft rustiger en ingetogener, maar ook hier is de tocht vooral een innerlijke.
Gedeeld: emotioneel, psychologisch en toegankelijk