Nog een Helen Fielding buiten Bridget om: ook Olivia is een Londense vrouw die met een grote mond in een wereld belandt waar ze niet thuishoort. Meer spionage dan hulpverlening, met dezelfde satire op bekende mensen.
Rosie strikt beroemdheden voor een goed doel, Allan Karlsson laat bij Jonas Jonasson wereldleiders en dictators struikelen over zijn plannen. Allebei steken ze de draak met de machtigen, vlot en vol onzinnige wendingen.
Rosie vlucht uit een leeg Londens bestaan, Will bij Nick Hornby leeft er nog prettig in tot een jongen zijn leven binnenwandelt. Allebei satires op het oppervlakkige stadsleven, met een warm hart eronder.
Sophie Kinsella maakt van een begrafenis een komedie met een spook, zoals Fielding van een hulpverleningskamp een satire maakt. Lichter van toon, maar de spot met het Londense uitgaansleven is herkenbaar.
Rosie gooit haar leven om en gaat ergens helpen waar ze niets van weet; Britt-Marie doet dat bij Fredrik Backman op haar 63ste in een vergeten dorp. Grappig en ontroerend tegelijk, net als Cause celeb.
Jojo Moyes laat twee vrouwen uit heel verschillende werelden per ongeluk elkaars leven in, met veel spot op rijkdom en status. Wie lachte om de beroemdheden in Cause celeb, vindt hier eenzelfde blik op de elite.
Rosie merkt dat haar glamourleven leeg is; Matt bij Mike Gayle ontdekt dat rond zijn dertigste ook. Een romcom over iemand die alles leek te hebben, luchtig en zelfspottend.
Liefdadigheid met een dubbele bodem: Jonas Jonasson maakt er een satire van met een zware jongen en een dominee zonder kerk. Absurder dan Fielding, met dezelfde scherpe kijk op wie er echt van goede doelen profiteert.
Wie de Londense pr-wereld van Rosie herkende, zal lachen om Becky Bloomwood en haar winkeltassen. Sophie Kinsella is minder politiek, maar ze prikt net zo goed door de glans van het stadsleven.
Drie vriendinnen die elkaars succes bijhouden: Jenny Colgan schrijft over dezelfde Londense statusjacht waar Rosie aan wil ontsnappen. Luchtig en grappig, zonder het Afrikaanse decor.
Rosie lokt beroemdheden naar een benefietshow; Nico Dijkshoorn schrijft over een band die nét niet beroemd werd. Allebei kijken ze met humor en een beetje weemoed naar de showbizz.
Hendrik Groen zet een man in de put die zijn leven moet omgooien, zoals Rosie haar Londense bestaan achter zich laat. Droog, grappig en met een serieuze ondertoon.