Joe Thorne raakt de verdwijning van zijn zusje nooit kwijt, en Hilde Vandermeeren laat net zo zien hoe zo'n gemis een familie jaren later nog verscheurt. Geen mijnstadje en geen bovennatuurlijke dreiging, wel dezelfde schuld die blijft knagen.
Een verdwijning op een afgelegen parkeerplaats is bij Charlotte Link het begin van een zaak die steeds benauwender wordt. Minder horror dan De terugkeer, maar met hetzelfde gevoel dat iemand anders al meer weet dan de hoofdpersoon.
Joe keert terug naar Arnhill omdat een mail hem zegt dat het weer gebeurt; Holly Gibney neemt bij Stephen King de zaak van een vermiste dochter aan terwijl ze eigenlijk vrij wilde. Tudor en King delen het idee dat iets kwaads in een gewone stad kan blijven hangen.
Na Arnhill naar Chapel Croft: Tudor kiest weer een Engelse gemeenschap met een oude verdwijning, nu gezien door een dominee en haar dochter. Iets meer kerkgeschiedenis en folklore, en dezelfde droge humor tussen de enge stukken.
De terugkeer wordt vaak vergeleken met het werk van King, en Misery laat zien waarom: een schrijver zit vast bij een verzorgster die hem niet laat gaan. Kleiner van opzet dan het mijnstadje van Joe, maar de benauwdheid is vergelijkbaar.
Ook Luc Deflo begint bij een kind dat ineens weg is: Kyoto hoort dat haar dochter Sharee niet op school was. Rauwer en Vlaamser dan Tudor, met dezelfde paniek van familie die niet weet wat er gebeurde.
In De terugkeer weegt de vermissing van Annie jaren later nog zwaar; bij Anne Holt houdt een man die kinderen ontvoert heel Noorwegen in zijn greep. Meer politiewerk dan bij Tudor, met het eerste optreden van Vik en Stubø.
Joe dacht Arnhill achter zich te hebben gelaten, en ook de hoofdpersoon van Mary Higgins Clark wordt ingehaald door een drama dat ze had willen vergeten. Klassieker en minder griezelig dan Tudor, maar met dezelfde angst om kinderen die verdwijnen.
Bij Camilla Grebe verdwijnt tiener Yasmin in een koude decembernacht en vertelt ieder personage een stukje. Tudor doet iets vergelijkbaars met wat Joe weet en verzwijgt over Annie; Grebe is kil en Zweeds, en net zo sterk in familiegeheimen.
Joe neemt een baan aan op zijn oude school omdat hij geld nodig heeft, en Jules neemt bij Riley Sager om dezelfde reden een oppasbaan in een berucht New Yorks gebouw. In beide boeken is de plek zelf het grootste gevaar.
Wie in De terugkeer genoot van de twijfel of er iets bovennatuurlijks speelt, vindt bij Dennis Lehane een marshal die op een eiland nooit zeker weet wat hij ziet. Een andere tijd, 1954, maar dezelfde onrust die per hoofdstuk toeneemt.