Een fotograaf die met oorlogsbeelden moet leven, en een studente die zoekt naar beelden van het bloedbad van Nanking: beide boeken gaan over wat je ziet als je naar oorlog kijkt. Hayder is veel grimmiger en sneller, Pérez-Reverte bedachtzamer.
Van Laerhoven schrijft net als Pérez-Reverte over wat oorlog met een mens doet, lang nadat de schoten zijn gelost. De schaduw van de Mol speelt in de Eerste Wereldoorlog en is psychologisch net zo indringend als het gesprek in de wachttoren.
Gedeeld: langzaam opbouwend, oorlog en psychologisch
De schilder van het kwaad draait om een man die met de oorlog in zijn hoofd verder moet; Siebelink laat Oscar kort na de Tweede Wereldoorlog net zo met schuld en verlies worstelen. Stiller en Nederlandser, maar even literair.
Murakami verstopt in De opwindvogelkronieken oorlogsherinneringen uit Mantsjoerije die net zo hard aankomen als de foto's bij Pérez-Reverte. Een vreemder, dromeriger boek, maar met dezelfde vraag hoe geweld uit het verleden doorwerkt.
Gedeeld: langzaam opbouwend, literair en psychologisch
Wahlöö en Pérez-Reverte delen een koele, bijna klinische blik op oorlog en macht. De generaals draait om een showproces onder een militair bewind, korter en kaler, maar net zo onbehaaglijk.
Ook Coelho laat een onverwachte bezoeker iemand dwingen tot een gesprek over goed en kwaad, zoals de Kroatische soldaat bij Pérez-Reverte. Eenvoudiger en meer een fabel, maar de morele vraag staat net zo centraal.
De fotograaf van Pérez-Reverte en de journalist van Iain Banks zijn allebei mannen die verslag doen van geweld en zich afvragen wat hun rol daarin is. Medeplichtig is rauwer en Schotser, met dezelfde vraag naar schuld.
Dorrestein schrijft net als Pérez-Reverte over de nasleep van zinloos geweld en de vraag wie er schuld draagt. Zonder genade is persoonlijker en speelt in Nederland, maar het psychologische gewicht is vergelijkbaar.
Een man die met een fresco zijn verleden probeert te verwerken, en een vrouw die met een blok ijs terugkeert naar haar dorp: beide boeken bouwen traag op naar een confrontatie met het verleden. Lize Spit is Vlaams en persoonlijk, Pérez-Reverte filosofischer.
Gedeeld: langzaam opbouwend, literair en psychologisch
Highsmith en Pérez-Reverte schrijven allebei psychologische spanning waarin twee mannen elkaar aftasten. De getalenteerde meneer Ripley is lichter van decor, maar het kat-en-muisspel tussen twee mensen is net zo gespannen.
Vázquez Montalbán schrijft net als Pérez-Reverte over de littekens van geweld en dictatuur. Galíndez reconstrueert een politieke verdwijning uit 1956, literair en traag, met dezelfde ernst als het gesprek in de toren.
Pérez-Reverte en Lehane laten allebei zien hoe één gebeurtenis uit het verleden jaren later nog levens bepaalt. Mystic river speelt in Boston en is meer misdaadroman, maar het psychologische gewicht is even groot.