Minco schrijft over de oorlog met veel stilte en weinig uitleg. Het verhaal is ingetogen en de oorlog zit in wat de personages niet zeggen, net als het verleden van Ben Ruwiel in De perzik van onsterfelijkheid.
Beauvoir legt de psychologie van haar personages op het scherp, in lange gedachtegangen die je niet snel loslaten. Voor wie de innerlijke monologen van Ben Ruwiel zwaar vond, een logisch vervolg, al speelt het verhaal in een andere wereld.
Böll schrijft over Duitsland na de oorlog, met een verleden dat de hoofdpersoon niet loslaat. De toon is ingetogen, en de oorlog weegt in het heden even zwaar als bij Ruwiel in het Amsterdam van 1980.
Het Bloed van anderen speelt in de bezetting, net als het verleden van Ben Ruwiel. De zwaarte van keuzes die achteraf nog wegen, is hier het hart van het boek, en de psychologische laag is dicht bij de hoofdpersoon.
Grass geeft een jeugd in de oorlog met veel psychologische lagen. Het is een ander soort oorlogsroman dan De perzik van onsterfelijkheid, meer coming-of-age, maar de herinnering die steeds terugkeert is hetzelfde.
Roth schrijft melancholisch over ontworteling, met een emotie die je ook bij Ben Ruwiel vindt. De setting is een ander land en een andere tijd, maar de innerlijke terugblik lijkt op elkaar.
Hermans schrijft over oorlog en schuld, met een hoofdpersoon die zijn eigen verleden tegenkomt. Zwijgen en keuzes hebben hier veel gewicht, net als in het hoofd van Ben Ruwiel.
Een ingetogen roman met een langzame opbouw en veel aandacht voor de omgeving. Het tempo ligt dicht bij De perzik van onsterfelijkheid, al speelt de oorlog hier misschien geen hoofdrol.
Gedeeld: literair, emotioneel en langzaam opbouwend
Wolkers kijkt terug op zijn jeugd in een ander register dan in zijn romans. Ook hier komt het verleden steeds terug, net als bij Ben Ruwiel in De perzik.
Een oorlogsverhaal van Böll met een literaire toon die dicht bij de innerlijke monologen van De perzik ligt. Het is compacter, dus een prettige tussenstap als je die toon wilt houden.
Van Bruggen schrijft psychologisch en emotioneel, met een blik die dichtbij blijft. De nadruk ligt op het gezin in plaats van de oorlog, maar de ingetogen toon komt overeen met Ben Ruwiels gedachtegang.
Een oorlogsverhaal met veel psychologie, waarin de nasleep even zwaar weegt als de oorlog zelf. Wie de terugkerende herinneringen in De perzik van onsterfelijkheid las, herkent hier het gewicht van het verleden.