Claus schreef een Vlaamse familiekroniek waarin schijn en schuld om de beurt worden aangesneden, vol zwarte humor. Voor wie na De joodse messias nog een andere vorm van ontmaskerend familieverhaal wil.
Fred Moorman zit vast: zijn zoon kijkt niet meer tegen hem op en zijn vrouw denkt aan een leven zonder hem. Herman Koch maakt van dat ongemak een wrange komedie, minder religieus maar even onbarmhartig als Grunberg.
Hermans noemde zijn roman zelf een tekenfilm, en dat past bij de poëtische, surrealistische chaos erin. Literair en eigenzinnig, voor wie van Grunbergs overdrijving houdt.
Mulisch volgt een eenzame klokkenspeler op zijn verjaardag in een benauwende, filosofische vertelling. Een buitenstaander als hoofdpersoon, net als de zoekende Xavier.
Claus maakt van een privévoorval bij een Vlaamse minister een groteske keten van schandalen in cultuurkringen. Een bijtende satire op macht, met veel gitzwarte komedie.
Mulisch maakt van een gewone zaterdagmiddag van een kantoorklerk een avontuur dat zichzelf blijft vergroten. Absurd, precies opgebouwd en met een bittere ondertoon.
Gogol schreef bijtende verhalen over waan, rang en schijn. Deze nieuwe keuze in de vertaling van Arie van der Ent combineert bekende titels met werk dat niet eerder in het Nederlands stond, een klassieke bron voor satire als die van Grunberg.
Reve schrijft over een afgelegen levende landmeter die zijn eigen begeerte niet vertrouwt. Het is literair en bijtend, over drift en geloof, thema's die ook Grunberg niet loslaten.
Een jonge filosoof vindt na zijn studie geen werk. Hermans maakt daarvan een droge, wrange roman over idealen die tegen de werkelijkheid botsen, in hetzelfde sarcastische register als Grunberg.
Gedeeld: literair, met humor en langzaam opbouwend
Reve noemde dit decennialang het boek dat niet geschreven kon worden. Het is uitzonderlijk grappig en tegelijk literair gewaagd, en staat even vrijmoedig tegenover geloof en schaamte als Grunberg.
Pfeijffer laat een aangeklaagde man zonder papier zijn verhaal vertellen, wat een speelse en literaire roman oplevert. Net als Grunberg gebruikt hij overdrijving om schuld en identiteit te onderzoeken.
Van der Heijden portretteert een tante met smetvrees en een gevreesde tong, in een familieverhaal vol mensenkennis. Meer humor dan je van hem verwacht, en even onbarmhartig als Grunberg.