Van Vogt laat machines een wereld zonder overheid bewaken, Vinge laat een kleine elite de vrede afdwingen met krachtvelden waar niemand doorheen komt. Allebei denken ze na over de techniek achter een opgelegde orde, en over de mensen die zich daar niet bij neerleggen.
Wie in De anarchist nieuwsgierig werd naar machines die de wereldvrede bewaken, moet Dick lezen: zijn Wereldfederatie leunt op een computer die zichzelf steeds groter bouwt. Dick is wantrouwiger over zo'n systeem en schrijft er een vlotte samenzwering omheen.
De omgekeerde wereld van Van Vogts ideaal: niet geen gezag, maar een computerregime dat verdachte burgers een springlading om de nek hangt. Pohl en Williamson laten hun wetenschapper ontsnappen naar de ruimte, toegankelijk en met meer vaart.
Bij Van Vogt besluiten indringers dat de mensheid weerloos is, bij Niven ontwaakt onder zee een buitenaardse heerser die mensen als slaven ziet. Een vlotte, toegankelijke klassieker waarin ook de vraag speelt hoe de aarde zich tegen zo'n wezen verweert.
Een slapende vrouw uit een ver verleden, gevonden door twee verslaggevers bij Pluto, zet bij Simak een tocht door tijd en ruimte in gang. Net zo toegankelijke klassieke ideeën-sf als Van Vogt, met wat meer avontuur en minder maatschappijkritiek.
Simak laat zien hoe een samenleving in paniek raakt over paranormale vermogens, met een telepaat die opeens op de vlucht moet voor de wereld die hem gebruikte. Hetzelfde tempo als De anarchist en ook hier een buitenaardse invloed die alles op scherp zet.
De Foundation is uitgegroeid tot een handelsmacht, terwijl de resten van het oude Imperium nog één keer om zich heen slaan. Asimov stelt, net als De anarchist, vragen over orde en gezag op grote schaal, toegankelijk en vol dialoog.
Een onbekend bouwsel van planeetformaat, op weg naar het centrum van de melkweg, dwingt Pohl en Williamson tot grote vragen over wie de mensheid eigenlijk is. Net als bij Van Vogt kijkt iets van buitenaf naar ons, verteld in een toegankelijk tempo.
In de 23e eeuw maken machtige concerns de dienst uit in de gekoloniseerde ruimte, en overheden staan aan de zijlijn. Julian May laat zien wat er gebeurt als het oude gezag is weggevallen, een thema dat lezers van De anarchist zal aanspreken, met meer actie.
Op Harrisons Pyrrus is overleven een dagtaak, want de hele planeet keert zich tegen de kolonisten. Wat Van Vogt als gedachte-experiment opzet, hoe een samenleving zich weert, maakt Harrison concreet met veel vaart en een gokker als buitenstaander.
Zack herkent een vijandelijk schip uit de game die hij elke avond speelt, en dan blijkt dat spel een training geweest. Lichtvoetiger dan Van Vogt, maar met dezelfde kernvraag: is de aarde klaar voor wie ons van buiten bekijkt en een kans ziet?
Twee Van Vogt-romans in één band: Morton Cargill wordt naar een verre toekomst gehaald, en de Space Beagle stuit op vijandige wezens. Klassieker en avontuurlijker dan De anarchist, met hetzelfde talent voor grote ideeën in een vlot tempo.