Rinzwind en Tweebloem struikelen in Dat wonderbare licht van het ene gevaar in het andere, met de Bagage als ongeleid projectiel. Carl en zijn kat Donut doen hetzelfde in een kerker die ook een realityshow is. Matt Dinniman is grover en heeft game-regels, maar de lol van overleven tegen alle logica in is dezelfde.
De voorspelling heeft wat Dat wonderbare licht ook heeft: een tocht door een rijk vol vreemde volken, met een hoofdpersoon die meer moet dan hij wil. David Eddings neemt zijn wereld serieuzer dan Pratchett, maar de plagerige gesprekken onderweg maken het net zo licht.
Gedeeld: met humor, epische wereld en toegankelijk
Clifford Simak schrijft sciencefiction met dezelfde knipoog als Pratchetts vroege Schijfwereldboeken. Een professor komt thuis en hoort dat er al een andere versie van hem bestaat, en belandt tussen kabouters en feeën. Net als Dat wonderbare licht een vrolijke rit door een wereld waar alles kan.
Rinzwind is een tovenaar zonder talent die steeds opgescheept zit met andermans problemen. Zam, in het boek van Peter Schaap, is de jongen die alles regelt voor een magiër die geen zin heeft. Nederlands, luchtig en met dezelfde spot op meesters die zelf weinig uitvoeren.
Een wereld die op het punt staat te vergaan en een paar onhandige figuren die het moeten oplossen: dat is Dat wonderbare licht, en dat is ook Hoge omens. Pratchett schreef het met Neil Gaiman en legde de ondergang dit keer in Engeland.
In Dat wonderbare licht zit één machtige spreuk vast in Rinzwinds hoofd, terwijl de tovenaars in Magycker hun kennis juist kwijtraken zodra ze die verkopen. Adrian Stone werkt dat idee van magie als handelswaar slim uit, serieuzer dan Pratchett maar met dezelfde vindingrijkheid.
Gedeeld: epische wereld, snel tempo en toegankelijk
Tweebloem is in Dat wonderbare licht een toerist die overal naar kijkt alsof het een attractie is. In Niemandsland is het Richard Mayhew die met grote ogen door een verborgen Londen loopt. Gaiman is donkerder, maar de verwondering en de vreemde bewoners zijn verwant.
Cohen de Barbaar duikt in Dat wonderbare licht op als held op leeftijd, en Geralt van Rivia is de serieuze versie van zo'n beroepsvechter. Sapkowski's verhalen spelen net zo graag met oude sprookjes, alleen met meer bloed en minder slapstick.
Rinzwind is een tovenaar die vooral pech heeft, en dat geldt ook voor Harry Dresden, die in Chicago als magiër en detective nauwelijks rondkomt. Jim Butcher schrijft harder en sneller dan de Schijfwereldboeken, maar met dezelfde zelfspot.
Dat wonderbare licht speelt met het idee dat magie gevaarlijk en onberekenbaar is. Sanderson doet het omgekeerde en geeft zijn magie strakke regels, maar ook bij hem staat een kleine groep tegenover een dreiging die de wereld kan opslokken. Ernstiger van toon, met meer epiek.
Gedeeld: epische wereld, snel tempo en toegankelijk
Tweebloem bekijkt de Schijfwereld als een vakantieganger met een fototoestel, en de hoofdpersoon van P.C. Cast kijkt net zo verbaasd naar het land waar ze ineens als godin wordt vereerd. Romantischer dan Pratchett, maar het komische van een toerist in andermans mythologie is verwant.
Gedeeld: met humor, toegankelijk en epische wereld