Laurel is tien jaar na de verdwijning van haar dochter Ellie nog altijd niet klaar met zoeken, net zoals Beatrice haar zus niet kan loslaten. Het verdriet van wie achterblijft weegt hier zwaarder dan het speurwerk. Vlotter geschreven en minder literair dan Zusje.
Mia, dochter van een rechter uit Chicago, verdwijnt en haar moeder weigert de makkelijke uitleg te slikken. Het verhaal springt tussen 'ervoor' en 'erna', zodat je de puzzel stukje bij beetje legt, zoals bij Lupton. Reken op een slot dat alles kantelt.
Gedeeld: verdwijning, meerdere tijdlijnen, plottwist en langzaam opbouwend
Wat Sabine zich van haar schooltijd in Den Helder herinnert, klopt maar half, en precies in dat ontbrekende stuk zit het lot van een verdwenen klasgenote. Lupton-lezers krijgen dezelfde vraag voorgeschoteld: hoeveel geloof je van de vrouw die vertelt? Kaler geschreven, zonder de poëzie van de zussenbrief.
Hier is het de zus van de vermiste die blijft, als verloofde van de man die destijds achterbleef. Russische poppetjes die opduiken doen Finn vermoeden dat Layla nog leeft. Paris ruilt Luptons rouw in voor vaart: hapklare hoofdstukken, elke keer een nieuwe verdenking.
Frieda Klein is therapeute, geen rechercheur, en bemoeit zich toch met een vermist kind omdat een patiënt dingen zegt die ze niet kan negeren. Die koppige leek naast een sceptische politie is Beatrice ten voeten uit. Londen in de winter, afstandelijker verteld en het begin van een reeks.
Gedeeld: verdwijning, psychologisch, langzaam opbouwend en plottwist
Jenna verstopt zich in een hutje op een Welshe klif na een ongeluk met een kind, en Mackintosh laat je lang denken dat je weet wie ze is. Schuld en verlies drijven dit boek, zoals ze Zusje drijven. Twee Bristolse rechercheurs zorgen voor een tweede spoor.
Gedeeld: emotioneel, plottwist en langzaam opbouwend
Christine wordt elke ochtend wakker zonder herinneringen en houdt stiekem een dagboek bij om te ontdekken wie ze kan geloven. Zoals de brief in Zusje is dat ene document je enige houvast, en het is niet waterdicht. Beklemmender, want bijna alles speelt zich af binnen één huis.
Amy verdwijnt op haar vijfde trouwdag en haar man Nick vertelt duidelijk niet alles. Wie in Zusje genoot van een verteller die je stuurt, krijgt er hier twee. Gemener en cynischer: dit gaat over een huwelijk dat rot, niet over liefde tussen zussen.
Een man schrijft aan zijn buurman, een beroemde schrijver, over de leraar die jaren geleden spoorloos verdween. Die jij-vorm, gericht aan één persoon, ken je van Beatrice en Tess. Koch is afstandelijker en spottender, en neemt ruim de tijd.
Gedeeld: verdwijning, literair en langzaam opbouwend
Lize Spit vertelt over drie kinderen die als enigen van hun geboortejaar opgroeien in Bovenmeer, en over de zomer waarin hun spelletjes ontsporen. Voor wie in Zusje vooral de literaire stijl en de pijn van terugkijken waardeerde. Stukken harder om te lezen; verwacht geen troost.
Gedeeld: emotioneel, literair, langzaam opbouwend en beklemmend
De dertienjarige Duchess noemt zichzelf een bandiet en beschermt haar broertje tegen alles, in een Californisch kustplaatsje waar een oude zaak weer opspeelt. Zoek je vooral de felle band tussen twee kinderen uit één gezin en een schrijver met stijl, dan zit je hier goed.
Gedeeld: emotioneel, literair, langzaam opbouwend en plottwist
Simone zit in een Franse politiecel en vertelt terugkijkend hoe de verhuizing naar het zuiden en een verhouding haar gezin ontwrichtten. Opnieuw één vrouwenstem die haar eigen verhaal ordent. Geen vermissing, wel dezelfde trage druk die oploopt.
Gedeeld: psychologisch, emotioneel, langzaam opbouwend en beklemmend