Na de Faction Wars van Carl en Donut wacht hier Camorr, een stad van kanalen en glazen torens met een onderwereld die strak geregeld is. Ook Scott Lynch mengt grappen met echt gevaar, en ook hier draait het om een bende die elkaar door dik en dun steunt.
Wie in deel zeven genoot van legers die op één slagveld botsen, vindt bij Abercrombie een krijger uit het Noorden, een folteraar en een ijdele officier die in een oorlog belanden. Minder absurd dan Dinniman, wel net zo rauw en droog grappig.
Net als in This Inevitable Ruin schuift een groot conflict tussen machten de hoofdpersonen als pionnen over het bord. Sapkowski laat Ciri en Yennefer naar het eiland Thanedd reizen, waar politiek en oorlog samenkomen; ernstiger van toon, met minder spelregels.
Geralt van Rivia ruimt tegen betaling monsters op, en dat werk heeft wel iets van een kerkerverdieping: elk verhaal een nieuw beest, een nieuwe valstrik. Korte delen die snel lezen, met droge humor, als afwisseling na de lange Faction Wars.
Richard Mayhew heeft een kantoorbaan in Londen tot hij in een vreemde wereld onder de stad belandt, net zo onvoorbereid als Carl ooit de kerker in ging. Gaiman is gemener in zijn grappen dan je zou denken en een stuk minder bloederig dan Dinniman.
Rose Drayton zorgt voor haar twee broertjes in een strook land tussen gewoon Amerika en een rijk vol magie. Ilona Andrews schrijft net zo vlot en grappig als Dinniman, met een kleinere inzet maar dezelfde zorg voor wie er naast je staat.
Kylar Stern heeft het doden afgezworen en wil met Elene en een pleegdochter een gewoon leven, maar zo werkt dat natuurlijk niet. Brent Weeks houdt het tempo even hoog als de Faction Wars, met meer bloed en minder grappen.
Ook bij Rebecca Yarros wordt een opleiding een slagveld: na anderhalf jaar op Basgiath is de oorlog geen lesstof meer. Wie in deel zeven de legers en hun meesters volgde, krijgt hier draken, loyaliteit onder druk en veel meer romantiek.
Bryce Quinlan zit vast in een vreemde wereld en wil alleen terug naar haar familie en vrienden, zoals Carl en Donut steeds maar één verdieping verder willen. Sarah J. Maas schrijft romantischer en voller, maar het tempo en de vriendengroep voelen vertrouwd.
Eddings is de klassieke tegenhanger van Dinniman: een zoektocht naar de ontvoerde zoon van koning Garion, met een gezelschap dat elkaar voortdurend plaagt. Geen kerker of kijkcijfers, wel dezelfde lichte toon tussen het gevaar door.
Waar Dinniman negen legers rond één kasteel laat botsen, houdt bij Terry Brooks een stervende magische boom de demonen nog maar net buiten de wereld. Een klassiek fantasyavontuur met een grote oorlog op komst, ernstiger en zonder knipoog naar de lezer.
Jack Sawyer trok als jongen door Amerika en de Territoria; nu is hij ouder en valt zijn groep uiteen. Stephen King sluit de Talisman-trilogie af met een vraag die ook This Inevitable Ruin stelt: wat kost het om met je vrienden door te gaan?