Iedereen in de magische onderwereld van Chicago lijkt iets van Harry Dresden te willen, en hij weet nooit wie hem nu weer achterna zit, net als Carl met een prijs op zijn hoofd. Een korte, snelle detective verteld door een tovenaar die op de verkeerde momenten te veel praat.
Zoals Carl in de Iron Tangle eerst een raadsel moet snappen voor hij verder kan, lost Geralt zijn opdrachten vaak op door na te denken in plaats van te hakken. De laatste wens bestaat uit losse verhalen met een rode draad, handig tussen twee dikke delen door.
Een reisgezelschap dat met veel gekibbel een spoor naar het zuiden volgt, met overal vijanden op de loer: zo voelt ook de tocht door de vierde verdieping. Het is een vervolgreeks op de Belgariade, dus lees eerst die; de grappen tussen oude bekenden zijn het halve plezier.
Gedeeld: met humor, toegankelijk en epische wereld
Locke Lamora wordt net als Carl opgejaagd door mensen die hem dood willen, en moet zich met list redden uit een web van bendes en huurlingen. De dialogen zijn snel en scherp, en de humor zit in een bende die elkaar door dik en dun steunt.
Op Mia's school maken leerlingen elkaar het leven zuur om bovenaan te eindigen, dezelfde wrede competitie als de ranglijst die Carl en Donut tot doelwit maakt. Kristoff is somberder en bloediger, maar zijn spottende verteller zorgt voor lucht.
Sookie reist voor een vermiste vampier naar een onbekende stad vol vijandige wezens, een beetje zoals Carl die op een nieuwe verdieping zijn weg moet zoeken. Het derde Sookie Stackhouse-boek leest vlot, met een vertelster die even nuchter is als Carl.
Ook Rose moet puzzelen met de regels van twee werelden die elkaar raken, en wordt opgejaagd door wezens van de magische kant. Romantischer dan Dinniman, maar met dezelfde plagerige toon en een hoofdpersoon die zich nooit laat kisten.
Harry Dresden krijgt in Doodsnood geen moment rust: geesten vallen aan, oude vijanden duiken op en hij moet het met een paar trouwe vrienden doen. Dat gevoel van steeds een nieuwe tegenstander om de hoek lijkt op de premiejagers in de Iron Tangle.
Achter de keurige voordeur van de Radleys zit een geheim dat het dorp niet mag weten, en zodra het lekt wordt het gezin een prooi. Een korte, scherpe roman met dezelfde zwarte humor als Dinniman, maar dan over ouders en kinderen.
Mercy is een buitenstaander tussen roedels die haar nauwlettend volgen, zoals Carl na zijn stijging in de ranglijst van alle kanten in de gaten wordt gehouden. Een nuchtere, vlotte urban fantasy met een monteur die liever sleutelt dan vecht.
Een vijand die je pas ziet als het te laat is, en een hoofdpersoon die toch grappen blijft maken: Kate Connor jaagt weer op demonen terwijl ze haar gezin draaiende houdt. Veel luchtiger dan Dinniman, maar net zo snel en vol droge opmerkingen.
Drie hoofdpersonen die elk vastzitten in een systeem dat ze niet zelf kozen, met een zwarte humor die doet denken aan de cynische kant van de kerker. Joe Abercrombie heeft geen spelregels, maar de manier waarop zijn wereld mensen opgebruikt voelt vergelijkbaar.